Damien Rice – Paleis Soestdijk, Baarn, Nederland

Damien Rice trapte de concertreeks Royal Park Live af, op een zomerse donderdagavond in juli. Een festivalsfeer in de tuinen van Paleis Soestdijk, een bijna surrealistische setting. "Two years ago in Amsterdam I didn't say a fucking word", verontschuldigde Damien Rice zich, voor toen. Dat was wat mij betreft niet nodig. Ik was daarbij, in Carré, en het was inderdaad bijna beklemmend hoe Damien zich in zijn eigen wereld door dat optreden worstelde. Wij leken niet te bestaan voor hem. Maar het máákte de avond juist, en brak hem niet. Vanavond was alles anders. Nog voor hij het eerste nummer, het intense The Professor & La Fille Danse, inzette, was hij minuten aan het woord geweest, en hij bleef vanavond maar praten. Toen honderd minuten later de laatste noten van Volcano wegstierven en hij van het podium liep, waren er slechts dertien liedjes gespeeld. Maar ieder liedje was wel raak: Trusty And True was in Carré nog een gospel, inclusief gospelkoor, nu begeleidde Damien zichzelf slechts met een harmonium, het werd een mantra. Stiller dan tijdens The Greatest Bastard werd het het hele jaar niet in Nederland. 9 Crimes kreeg een extended outro, met behulp van zijn ‘loop pedal’, en voor het eerst miste ik Lisa Hannigan níet tijdens dat nummer. Elephant, mijn persoonlijke favoriet: ogen dicht en luisteren. En als je ze dan weer open deed, en schuin langs Damien keek, zag je daar naast het paleis de rode gloed van de ondergaande zon. Een surrealistische setting, ik zei het al. En toen moest It Takes A Lot To Know A Man nog volgen, het ábsolute hoogtepunt. Aan het eind was het alsof er een heel orkest stond te spelen. Maar hij stond toch echt nog steeds in zijn eentje op het podium: Damien Rice, de troubadour van deze tijd.