Counting Crows – Paleis Soestdijk, Baarn, Nederland

In de tuinen van Paleis Soestdijk werden in de zomer vier concerten georganiseerd: Royal Park Live. Ik zag er twee, en ik zeg: voor herhaling vatbaar, dit concept! Een van de vier avonden was voor de Counting Crows. Na enige aarzeling kocht ik toch maar weer een kaartje (hun laatste optredens waren niet bepaald legendarisch). Tijdens de eerste minuten van hun optreden kreeg ik opeens de illusie dat ze het niveau van hun hoogtijdagen zouden gaan benaderen. Sullivan Street speelden ze, van hun debuutalbum August And Everything After. Ik hoorde het voor het laatst live op 5 februari 2003 (in die hoogtijdagen dus). En het was zó mooi. Ik waande me even terug in die tijd. Maar de wens was overduidelijk de vader van de gedachte. Want daarna zetten ze Scarecrow in, en om een of andere reden volgden toen meer van dat soort middelmatige midtempo-nummers. Een enkel bierhaalmoment tijdens een concert, okee, maar de Counting Crows sturen er tegenwoordig op aan dat je volkomen laveloos thuiskomt. Zelfs van Hard Candy en Miami, normaal toch lekkere rockers, maakten ze gezapige deuntjes. En Adam Duritz butcherde hun grootste hit Mr. Jones als nooit tevoren ("I want to be Bob Dylan", zong hij dan ook). Gelukkig bedacht ik op tijd dat ik mijn verwachtingen bij moest stellen en op een andere manier moest gaan kijken en luisteren. Gewoon genieten dus maar, van de rasmuzikanten op het podium, van een opvallend goed geluimde Adam Duritz, van het uitstekende geluid. En van de prachtige atmosfeer. Zijn de Crows inmiddels een nostalgia act? Misschien. Maar ik spreek toch liever van een trip down memory lane.