Daniel Norgren – Paradiso, Amsterdam, Nederland

Hij heeft een stem die in niets lijkt op wat je zou verwachten van een flink behaarde stoere man van bijna twee meter. Daniel Norgren dus. Met die honkbalpet. No-nonsenser vind je ze niet, singer-songwriters. Laat staan Zweedse. Door de weinige interactie met het publiek, en in mindere mate die honkbalpet, bleef het wat afstandelijk vanavond, en werd ik niet zo weggeblazen als ik van tevoren had verwacht (ja, daar heb je hem weer met zijn verwachtingen). Nee, Daniel bleek als performer niet bepaald een Tom McRae of een Damien Rice te zijn. Daarnaast maakt hij nogal veel gebruik van de stijlvorm 'herhaling', waardoor we nogal eens afdwaalden, vooral tijdens de meer bluesrock-georiënteerde nummers. Zijn laatste album, The Green Stone, nam hij op in de Zweedse bossen, afgezonderd van de buitenwereld. Het leverde een bijna sacrale verzameling schitterende liedjes op. Maar als geheel is het zo zwaar, dat het niet echt een prettige luistertrip is. Ik merk dat ik er liever af en toe wat losse liedjes uit pik. Dat deed Daniel ook, vanavond. De vier mooiste nog wel. Are We Running Out Of Love, met een verrassend rock-tintje, I Waited For You, de 'hit', en Everlasting Friend, de afsluiter: allemaal prachtig. Maar vooral My Rock Is Crumbling, over een bezoek aan een heel erg zieke vriend: "I went to see you, just the other day. You still have a little left, but soon it's all blown away. We talked about this and that, the coming and the past. I didn't really know what to say, it's real at last. My rock is crumbling..." Daniel Norgren dus. Met die stem.