Fish – Melkweg, Amsterdam, Nederland

Listen Without Prejudice Vol. 1 van George Michael (nummer 13) en Misplaced Childhood van Marillion (nummer 12) waren de vreemdste eenden in de top 15 van mijn album top 150 die ik een jaar of zeven geleden samenstelde. George Michael’s opvolger van Faith was een statement (alleen de titel al), maar bovendien een enorm onderschatte verzameling prachtige liedjes. George Michael was opeens geen popidool meer, maar een singer-songwriter. Ik ben eerder niet en later niet zo weggeblazen bij de eerste beluistering van een album. Ik was toen fan. En eigenlijk altijd gebleven, alleen minder praktiserend. George Michael is niet meer... Marillion dan. Symfonische rock, maar wel aan de toegankelijke kant van dat spectrum. Meer mijn broers ding natuurlijk. Remco kon het maar niet begrijpen dat ik Misplaced Childhood zo’n beetje verafgoodde, en al hun andere albums negeerde. Ikzelf ook niet echt trouwens: “De impact die het album op mij heeft gehad, is voor mezelf altijd een mysterie geweest”, schreef ik in 2009, maar ik deed een poging: “De nummers vloeien in elkaar over alsof ze los van elkaar niet kunnen bestaan. Fish zingt schitterend. Waar de teksten over gaan, boeit me opeens totaal niet. En muzikaal klopt het hélemaal”. Ik was er dus als de kippen bij, toen Fish zijn Farewell To Childhood-tournee aankondigde. Voor de laatste keer zou hij het album integraal spelen. Het voorspel en het naspel waren leuk en aardig, maar de uitvoering van het album zelf was alles waar ik van tevoren op hoopte. Weemoed en euforie deden in mijn hoofd een wedstrijd. De euforie won. En ik brulde mee: “There is no childhood’s end..”, samen met honderden andere mannen van middelbare leeftijd, die in gedachten hun jeugd aan zich voorbij zagen gaan. Zijn stem heeft uiteraard aan kracht en flexibiliteit ingeboet. Maar Fish stond er nog. Als een huis. Daar teken je voor, in het idiote muziekjaar 2016.