Bob Dylan – Carré, Amsterdam, Nederland

Als toch vrij grote Bob Dylan-liefhebber (nog een paar cd's te gaan en ik heb zijn reguliere discografie compleet) begrijp ik het gedweep met Bob Dylan de laatste jaren, en vooral deze laatste tournee, eerlijk gezegd niet helemaal. De recensies van het optreden in Carré waren unaniem lyrisch, terwijl het toch ook weer niet heel veel anders was dan de laatste optredens in Nederland. En als bijvoorbeeld Matthijs van Nieuwkerk beweert elke ochtend nieuwsgierig de laatste setlist van Dylan te checken, dan geloof ik hem niet echt. Vooral omdat deze theatertournee de setlist letterlijk elke avond exact hetzelfde was.
In mijn recensie van de laatste keer dat ik hem zag, in 2013, stond een zin als '...maar het blijft toch Bob Dylan'. Dat klinkt nu niet bepaald laaiend enthousiast (hij eindigde toen ook op een pijnlijke 15e plaats, van de 23). Het totale gebrek aan contact met het publiek (vanavond ook weer trouwens), en hoe hij soms zijn eigen meesterlijke oude nummers om zeep helpt (vooral Tangled Up In Blue, vanavond ook weer trouwens), ik kon me er niet echt overheen zetten. Er volgde ook een mijmering of ik volgende keer wel weer zou moeten gaan. Maar toen werd eind vorig jaar dus Carré, of all places, aangekondigd. En toen was ik dus om (en 100 euro lichter).
Het grootste verschil met de vorige keren (want ja: ik zag ook echt wel een stijgende lijn): Hij leek er zelf meer plezier in te hebben. Zagen we soms echt een glimlach op zijn gezicht? Hij verstopte zich minder achter zijn piano. Deed hij af en toe echt een soort van dansje? En hij zong weer. Nog niet echt op zijn eigen nummers (dat bleef toch hoofdzakelijk gemurmel), maar wel op de liedjes van zijn laatste cd (een verzameling covers van door Sinatra bekend geworden 'traditionals'). Die nummers waren verrassend genoeg de mooiste, samen met het schrijnende Long And Wasted Years en afsluiter Love Sick (iets met merg en been).
Maar het hoogtepunt vond eigenlijk plaats voordat het concert begon: De ovatie die volgde toen de man het podium betrad, zo luid en vol bewondering en verwachting. Carré zinderde. Het blijft toch Bob Dylan.