Father John Misty – Paradiso, Amsterdam, Nederland

Father John Misty is het pseudoniem van Joshua Tillman, voormalig drummer van Fleet Foxes. Zijn live-reputatie steeg dit jaar tot grote hoogte, door een volgens de overlevering legendarisch optreden in de kleine Tolhuistuin in Amsterdam-Noord, en later tijdens het festivalseizoen. Zijn laatste album (de tweede onder deze naam) werd alom geroemd en is steevast hoog geëindigd in de jaarlijstjes van 2015. I Love You, Honeybear is - precies zoals de titel doet vermoeden - een satirische maar liefdevolle kijk op de liefde, zijn huwelijk om meer precies te zijn, waarin het grote gebaar niet geschuwd wordt.
Dat grote gebaar werd vanavond in Paradiso ook bepaald niet geschuwd. Integendeel... Tijdens het openingsnummer (de titelsong van zijn album) was Father John al een keer of vijftien op zijn knieën ineengezegen. Dat was even wennen, het kwam niet heel geloofwaardig over. Verder was hij deze avond ook niet bezig met een charmeoffensief, de interactie met het publiek leidde soms tot ongemakkelijke toestanden. Maar toen het me op een gegeven lukte om op een andere manier dan anders naar dit optreden te kijken - meer als een soort theatrale act - was ik om.
Het waaierde alle kanten uit vanavond, en hij kwam er uiteindelijk allemaal mee weg. Dat werd nog het best weergegeven tegen het eind van het concert. Aan de ene kant van het spectrum het laatste nummer vóór de toegiften: The Ideal Husband. Woest somt hij al zijn onhebbelijkheden (van vroeger?) op, om vervolgens nog woester bij zijn vriendin aan te kloppen, met een vraag: "Baby, I am finally succumbing... I'm tired of running... Let's put our baby in the oven (???). Wouldn't I make the ideal husband?".
Daarna, als eerste nummer van de toegiften (een concept waar hij overigens een broertje dood aan heeft, liet hij natuurlijk weten): I Went To The Store One Day, waarin hij eigenlijk precies dezelfde vraag op een totáál andere manier stelt: "Say, do you wanna get married? And put an end to our endless, progressive tendency to scorn". Even liet Tillman alle poespas achterwege. Het publiek en hij hadden elkaar gevonden. Hij zong en wij waren stil.