Typhoon – HMH / AFAS Live, Amsterdam, Nederland

Typhoons jaar was me het jaartje wel: Hij pakte Pinkpop in, en welk festival niet eigenlijk. Hij eerde Thé Lau (eerst op tv, in De Groene Zwaan in De Rijp, en later op festivals). Lobi Da Basi werd meer en meer bewierookt als een klassiek album in de Nederpopscene. Hij bleek de beste mentor in De Beste Singer Songwriter. Liefste haalde de top 10 van De Song Van Het Jaar-verkiezing van 3voor12. Hij werd een nationale muziekheld. En het werd allemaal niet eens irritant.
Hij sloot 2015 af in stijl: met een optreden van drie uur, dat geen seconde verveelde. Het was misschien wel het langste concert dat ik ooit zag, op een stuk of 20 concerten van Bruce Springsteen na. Eerst even de kritische noten: het was allemaal wel heel erg 'veel', en dan heb ik het niet eens over die lengte van de show, maar over de hoeveelheid gasten, de overdosis gepredikte 'liefde' die het laatste half uur een beetje begon tegen te staan (niet dat ik iets tegen liefde heb verder), en het gebrek aan momenten om even op adem te komen. Nou, als dat allemaal het ergste was...
Hoe vat je drie uur samen, in een stukje van een paar honderd woorden? Wat willekeurige indrukken: Typhoon vertelt a la Bruce Springsteen een klassiek verhaal van een paar minuten over de moeizame start van zijn muzikale loopbaan. Typhoon probeert samen met een klein jongetje dat mee mag rappen een gat in de lucht te springen. Typhoon kijkt bewonderend naar de de show eventjes stelende saxofonist Benjamin Herman. Typhoon doet samen met Rico en Sticks de zaal ontploffen tijdens de reünie van Opgezwolle. Typhoon eert zijn titanenbandleider en redder van zijn carrière: Dries Bijlsma. Typhoon danst en zingt. Typhoon rapt en springt. En het komt allemaal even geloofwaardig over.
En Typhoon glimlacht, vrijwel continu. Maar als hij vroeg in de set Zo Niet Mij - op zijn solo-debuut Tussen Licht en Lucht opzwepend en wild - in de langzame versie uitspuugt, glimlacht hij even niet. Halverwege een woeste schreeuw. En een knieval. Aan het eind huilt hij bijna. Het is de derde genomineerde voor Concertmoment van het Jaar.