Lonely The Brave – Melkweg, Amsterdam, Nederland

Lonely The Brave, op het nieuwe kleine vierde podium, was mijn persoonlijke favoriet van Pinkpop 2015. Hun album The Day's War vind ik, met terugwerkende kracht, misschien wel het beste album van 2014. En The Blue, The Green heb ik dit jaar het vaakst gedraaid, en was op Pinkpop een zeldzaam hoogtepunt.
De Concertmomenten van het Jaar:
1. Tom McRae - All That's Gone (16 mei, Sint-Denijs (België), Kerk, later meer hierover)
2. Lonely The Brave - The Blue, The Green (13 juni, Pinkpop)
3. Acda En De Munnik - Lopen Tot De Zon Komt (27 maart, Amsterdam, Carré)
4. U2 - Until The End Of The World (9 september, Amsterdam, Ziggo Dome)
5. Typhoon - Zo Niet Mij (11 december, Amsterdam, HMH)
6. Glen Hansard - Drive All Night (20 oktober, Amsterdam, Melkweg, later meer hierover)
De mannen komen uit Cambridge en maken zogenaamde doompop (al die termen, ik heb er niks mee). Biffy Clyro meets Pearl Jam meets The Gaslight Anthem, zoiets. David Jakes is de zanger met licht autistiche trekjes (hij beweegt amper, staat ergens linksachter op het podium, met zijn linkerhand onder zijn rechteroksel vooral, en vermijdt zoveel mogelijk het oogcontact met het publiek en de andere bandleden). Mark Trotter is de gitarist met ADHD (hij playbackt elk nummer wild mee, alsof hij de zanger er doorheen probeert te slepen, maar ja, die ziet hem toch niet).
Alles klopt. Elk nummer klinkt als een stadionhit. Tegen het einde van hun optreden in de Melkweg belandt Trotter in het publiek (dat einde komt veel te vroeg, onbegrijpelijk dat ze een paar nummers van The Day's War niet speelden, waar was Victory Line in godsnaam?). Jakes lijkt het allemaal niet mee te krijgen. Die brult elke zin uit met een intensiteit waar je bang van wordt. Vooral deze: 'I wanna know what it's like, so I can feel it inside'. Een keer of twintig achter elkaar... En we voelen het van binnen.