My Baby – P3, Purmerend, Nederland

Ik ontdekte zojuist dat ik de leden van de Nederlands-Nieuw-Zeelandse band My Baby al eerder samen op het podium (ook in P3) had zien staan, toen ik me op een blauwe maandag blijkbaar echt verveelde, en naar The Souldiers ging. Drie Souldiers richtten in 2012 My Baby op. Op Wikipedia wordt gesproken over country-, funk- en blues-invloeden. Je kunt aan dat lijstje eigenlijk elk willekeurig ander genre toevoegen, zonder dat je dan onzin uitkraamt. Ik vroeg laatst wat willekeurige mensen naar hun herinneringen over deze avond (die van mij waren eerlijk gezegd niet zo heel concreet meer), en hoorde toen kreten als “dance-invloeden” (ik verstond “jazz-invloeden”, had net zo goed gekund), “extreem slanke zangeres”, “dat was de avond dat we Hadewych Minis ontmoetten, die zei dat ze wel vaker uit wilde gaan maar dat dat lastig was in verband met de kinderen” en “hele toffe avond”. De muziek van My Baby waaiert dus alle kanten uit. Echt concrete songstructuren lijken te ontbreken. Doorgaans begint mij dat na een tijdje behoorlijk tegen te staan. Maar My Baby kwam er mee weg, simpelweg omdat het zo ongelooflijk lekker klonk, en door het enthousiasme waarmee het allemaal gebracht werd. In maart ga ik ze nog eens zien, om mijn geheugen echt op te frissen. Ze hebben me nieuwsgierig genoeg gemaakt. My Baby: misschien wel de Nederlandse band van het moment.