Bruce Springsteen – Air Canada Centre, Toronto, On., Canada

Verbazing alom, toen Bruce Springsteen een serie Amerikaanse shows aankondigde, ter promotie van de The River-box. Dat 35 jaar oude dubbelalbum ging integraal uitgevoerd worden, met alleen de ‘core’ E Street Band (weg blazerssectie en achtergrondkoor). Vooral door dat laatste voelde ik een vrij sterke behoefte om te gaan. Ik durfde niet te gokken dat er alsnog een Europese leg zou komen, dus ging ik maar naar Toronto. Het werd een unieke en onvergetelijke belevenis. De band klonk strakker dan in jaren, en er was weer een focus. Wat mij betreft vanaf nu dus (luister je mee, Bruce?) maximaal tien mensen op het podium. Verder: geen levende jukebox meer willen zijn (dat was een paar tournees leuk), en niet elk nummer zo a la Badlands tot in den treure op willen rekken. Nergens voor nodig allemaal. Zoals tijdens de party-songs van The River dus. Little Steven, de punker van het stel, straalde tijdens die nummers van oor tot oor. Het was lang geleden dat hij er zo bij stond. Independence Day, ouderwets met gesproken intro over “fathers and sons”, was tranentrekkend mooi. Achter Point Blank had ik 30 shows aangezeten, maar steeds gemist. Pratende mensen achter me en een dronken dame voor me wisten het helaas te verruïneren. Snel een andere plek gezocht, om daar tijdens Stolen Car en Drive All Night (met perfecte saxofoonsolo van Jake Clemons) in hogere sferen te belanden. Tot slot Wreck On The Highway, met gesproken outro over “time slipping away”. Het was geen makkelijke avond voor de ‘gewone fan’, dus de keuze om vervolgens ruim een uur lang de hits en de andere ‘war horses’ te spelen was begrijpelijk (“de automatische piloot ging weer eens aan”, willen de snobs onder de Springsteen-fans nog wel eens zeggen). Dat hij mij kwijtraakte tijdens mijn 24e The Promised Land en mijn 22e Born To Run, is toch vooral mijn eigen schuld. Maar het was allang al goed op dat moment. De E Street Band had zichzelf opnieuw uitgevonden. Zo blij dat ik het mee kon maken.