10 The Libertines - 2 maart, Amsterdam, Paradiso
De voertaal was Engels, in het publiek bij The Libertines, net als twee jaar geleden in de Heineken Music Hall. Dat was hun Nederlandse comeback, in een halfvolle Heineken Music Hall. Ik had ze liever in Paradiso gezien, zei ik toen, en nu stonden ze daar dus, twee avonden achter elkaar, stijf uitverkocht. In de tussentijd was er een nieuw album uitgekomen. Ze speelden vanavond zeven nummers van Anthems For Doomed Youth. Die vielen niet uit de toon tussen al het geweld van hun eerste twee cd’s. De show was samenhangender dan die in 2014. De bassist is stoïcijns zoals een bassist hoort te zijn, en de drummer is gewoonweg een beest. En Pete Doherty en Carl Barât zijn nog steeds onnavolgbaar. Veel gepriegel en gerommel dus. Daar gaat het een beetje mis: Ik zie (hoofdzakelijk Engelse) jongeren helemaal losgaan tijdens What A Waster of Time For Heroes, in zo’n moshpit waar ik in mijn Kecks-tijd nog wel eens middenin stond, maar nu een beetje angstig aan de zijlijn naar sta te kijken, en ik geniet van het moment, want die liedjes zijn ook zo geniaal. Maar ik ben geloof ik tegenwoordig ook op zoek naar een ‘connectie’ tijdens een concert, ik wil ‘geraakt’ worden, of dat er ‘een verhaal verteld wordt’. Dat mis ik een beetje. Enfin. De mannen waren minder de weg kwijt dan op een gemiddelde avond, maar gelukkig nog even recalcitrant als altijd. Je ontkomt er niet aan te denken aan die ingewikkelde voorgeschiedenis van een ongezond intense vriendschap die ontplofte onder invloed van ongezonde hoeveelheden drugs. Oude tijden van vuige onvoorspelbare rockshows in donkere clubs herleven bij een concert van The Libertines. Dat is best lekker af en toe. Er stond een keer geen brave verhalenverteller op het podium. Pete en Carl zijn het verhaal zelf.