Muse – Ziggo Dome, Amsterdam, Nederland

Muse treedt in de voetsporen van een Springsteen coverbandje (2013, coverbands mochten nog meedoen), van Champs (2014, kortste concert ooit), en Low (2015, we kwamen voor het voorprogramma). Niet echt een lijstje waar je in wilt staan. Dit gaat me niet in dank afgenomen worden door mijn superleuke gezelschap van deze avond. Redden wat er te redden valt dus maar: Ik heb er meer van genoten dan ik had verwacht. Ik heb me geen seconde verveeld, ondanks onze sfeerloze plaatsen op de tweede ring. En de virtuositeit van de muzikanten droop van het podium in het midden van de zaal af. Maar het is gewoon niet mijn muziek. Kort gezegd: te bombastisch. Die muziek is bovendien ondergeschikt gemaakt aan de show, die werkelijk alle kanten op ging. Je wist soms letterlijk niet waar je kijken moest, zoveel gebeurde er. Liet je je even afleiden door zo'n om een of andere reden rondvliegende drone, was je de muzikanten weer kwijt, want die hadden zich volgens het script verplaatst naar een andere uithoek van het enorme podium. Hoe indrukwekkend en overweldigend het ook was: Ik durf te zeggen dat ik de drie mannen liever gewoon, als een bandje zeg maar, naast elkaar op een klein sober podium had zien staan, met meer ruimte voor improvisatie. Altijd weer diezelfde stokpaardjes van mij (zie U2 vorig jaar), je zou er nog eens moe van worden. 'Ga dan ook niet!', hoor ik jullie denken, 'dit wist je toch van tevoren?' Klopt. Ik ga volgende keer inderdaad niet, beloofd. Maar ondanks al mijn gezemel had ik dit niet willen missen: Muse, de beste rode lantaarndrager in jaren.