Het leek zo’n goed idee. Even gek doen. De muzikale horizon weer eens wat verbreden. Maar het pakte niet echt lekker uit. Blue Lines uit 1991 (met daarop Unfinished Sympathy) had ik vroeger vrij veel gedraaid. Nu zou Massive Attack het jubileum van hun derde album, Mezzanine, gaan vieren. Het 21-jarig jubileum welteverstaan. De logica daarvan ontging mij ook, ja.
Ook al kende ik dat album niet, ik had me zomaar in mijn hoofd gehaald dat dit iets heel bijzonders kon worden. Nou, bijzonder was het zeker, als je afgaat op de hoeveelheid momenten dat we elkaar vragend aankeken. Was dit niet saai? Dit was behoorlijk saai, ja. Misten wij soms iets? Ja, wij misten zeker iets. En meer dan bekendheid met de muziek alleen trouwens. Ik vond het gewoon niet zo heel goed: rommelig, en afstandelijk ook vooral.
De verrassende The Cure-cover 10:15 Saturday Night was leuk. Bij Angel en Teardrop, de hitjes, toch nog wat herkenning. Elizabeth Fraser, van de Cocteau Twins, zong prachtig. Dat deed ze ook op de cd, maar daarna zelden nog. De bijna 70-jarige Horace Andy rapte zijn stukken. Dat was eerder intrigerend dan goed.
We kregen veel boosheid over ons heen gestort, op de videoschermen, en soms een boodschap van hoop, over “change we can believe in” bijvoorbeeld. Wat verandering op zijn tijd is leuk, dacht ik toen, maar de gebaande paden zijn eigenlijk helemaal zo gek nog niet.