De zuivere speeltijd van dit concert was niet erg hoog. Het spel lag continu stil, omdat Brian Fallon dan weer met een of ander kletsverhaal bezig was, dat doorgaans nergens heen ging. Soms oprecht grappig, soms alleen maar grappig omdat het zo klunzig was. Een beetje zonde vond ik het wel, want hij had die tijd ook gewoon kunnen gebruiken voor wat extra liedjes. Maar op Brian Fallon kun je maar moeilijk boos worden. Met zijn blije hoofd.
Hij is de voorman van The Gaslight Anthem, die ik vorig jaar in 013 zag. Dat viel een beetje tegen, omdat Brian en zijn band niet uitstraalden er nog heel veel plezier in te hebben. Hoe anders staat Brian op het podium zonder het keurslijf van de band, hetzij met een eigen begeleidingsband (twee jaar geleden in de Melkweg), of helemaal solo, vanavond in Theater de Meervaart dus.
Van een rechttoe rechtaan rocker transformeert Brian Fallon dan in een sympathieke verhalenverteller, die risico’s bepaald niet schuwt. Go Tell Everybody eindigt met het zich herhalende mantra: “I was a man of great sympathy when I loved you baby, but tonight all my sympathy is gone”. Hij zingt het steeds maar hoger, tot je plaatsvervangend bang bent dat zijn stem het begeeft. Wat een lef.
Rosemary is op de plaat (Painkillers) een opzwepende rocker, Gaslight Anthem-style. Vanavond is het, volledig gestript, eigenlijk een vrij pijnlijk klein liedje. Zo mooi. En dan moest het mooiste nog komen, in de blessuretijd.
See You On The Other Side (van Sleepwalkers) was al een van de mooiste liedjes van 2018. Vanavond vervolmaakte hij het: “And when we both grow old, and there’s nothing left to say, I want you to know that I loved you all my days. And when we close our eyes on this lifetime, I’ll see you on the other side”. Even genoeg gelachen. Even stil genieten.