Net als vorige keer in Carré (2016) leek er iets te ontbreken. Misten wij de kroegsfeer die zo past bij deze muziek? Dan bedoel ik niet het eeuwige geklets natuurlijk, maar wel het mee kunnen deinen met de muziek, en misschien ook wel het biertje. Of hebben we Glen Hansard misschien net iets te vaak gezien de laatste jaren?
Er waren wel grote stukken heel anders dan de vorige keren, want Glen presenteerde nieuwe muziek, van het (toen) nog te verschijnen album This Wild Willing. Heftig, zwaar aangezet, niet heel toegankelijk materiaal, waar we dus niet bekend mee waren. Dit stond hem natuurlijk te prijzen, maar het kwartje viel bij mij niet helemaal.
Mooi was de Iraanse factor. Race To The Bottom was van de nieuwe nummers de beste, met de Khoshravesh Brothers die Glen begeleidden, op verschillende traditionele Perzische instrumenten. Toen hij in Parijs bezig was met This Wild Willing, kwam hij de drie broers tegen in een kroeg, en een samenwerking werd geboren. Dat is de sfeer waarin het album tot stand is gekomen. Dat is de sfeer die past bij de Ierse rasmuzikant en troubadour Glen Hansard.
Deze man grijpt me elke keer weer bij de keel. Vooral, als altijd, met When Your Mind’s Made Up, My Little Ruin, Her Mercy, en Bird Of Sorrow. En deze keer ook met This Gift, zonder versterking, tussen het publiek, in de nok van Carré. We liepen dan misschien een keer niet helemaal euforisch naar buiten na twee uur Glen, maar volgende keer gaan we weer. En dan weer…