In 2006 reed er een hop-on-hop-off-bus met Pearl Jam-fans kriskras door Europa. Een waanzinnig idee. Er waren mensen die aan het begin van de tournee on hopten en pas na het laatste concert off. Wij boekten in een gekke bui één nachtje in die European Touring Bus.
We kwamen aan bij de Arena di Verona terwijl de hemel openbrak. Totale chaos. We ontmoetten onze busgenoten in een kroeg. Ze zagen er niet allemaal meer even fris uit (en ze moesten nog een halve tournee). Het bleef maar regenen. En niet zachtjes. We waren doorweekt. Maar dat deed niet meer ter zake vanaf het moment dat de eerste noten van Release klonken.
We dronken na afloop nog een paar laatste biertjes in de lobby van onze bus. Er werd wat gitaar gespeeld en gezongen. Geen idee wie die mensen waren. Uiteindelijk sliepen we nog een paar uurtjes in het meest oncomfortabele bed aller tijden in de meest smerige bus aller tijden. Totale chaos. Maar het was wel heel erg prettig wakker worden de volgende ochtend, op de parkeerplaats van het Datchforum in Milaan...
Het leek uitgesloten dat Milaan over Verona heen zou gaan. We hadden matige tribuneplaatsen, en qua ambiance mocht het Datchforum de veters van de Arena di Verona niet eens strikken. Maar wij hadden buiten het Milanese publiek gerekend. Zelden zo’n grote groep mensen zo massaal uit hun dak zien gaan. Totale chaos.
De trip was een eclatant succes. Je moet wel ongelooflijk naïef zijn om te proberen dat acht jaar na dato te herhalen.
Dit keer begónnen we in Milaan, in een uitverkocht San Siro. Eddie Vedder vrolijke de Italiaanse voetbalfans wat op, na een kansloze 0-1 nederlaag tegen Costa Rica (wat een slecht voorprogramma was dat), door een half uur voor aanvang het podium op te strompelen en in het Azzuri-blauw akoestisch Porch voor ze te spelen. Voorbode van een fantastische avond.
Milaan 2014 moest het afleggen tegen de grote vier: Verona 2006, Milaan 2006, Londen 2009 en Amsterdam 2012 (2e avond), maar het leek mij toch al uitgesloten dat daar ooit nog een Pearl Jam-concert tussenkwam. Het publiek deerde het allemaal helemaal niets trouwens. Die hadden schijt aan mijn lijstjes en deden precies hetzelfde als in 2006 (compleet uit hun dak gaan en alles woord voor woord meezingen), maar dan met zijn vijf keer zovelen. Alleen door om je heen te kijken had je al de avond van je leven.
’s Nachts sliepen we gewoon in een hotel, in een schoon bed. Een stuk minder avontuurlijk dan acht jaar eerder misschien, maar ik was tenslotte ook geen 29 meer (om over de leeftijd van mijn reisgenoot nog maar te zwijgen). We zouden gewoon met de trein naar de volgende halte van onze korte Italiaanse tournee gaan: Triëst.