2014 was mijn vijfde Springsteenloze jaar van deze eeuw. Ook wel eens lekker. Van mijn oom leende ik begin jaren 90 stapels cassettebandjes met live-opnames, in soms absurd slechte kwaliteit. Hij nam mijn broer (18) en mij (15) in 1992 zomaar mee naar Frankfurt, om voor het eerst Bruce Springsteen in levende lijve te ontmoeten. Daarna liep het volkomen uit de hand.
Ruim tien jaar later besloot ik hem terug te pakken. Ik leende wat dvd’s van Pearl Jam aan hem uit. Het had niet meteen het beoogde effect. Het kwartje viel pas toen er opnames in omloop kwamen van een gastoptreden van Eddie Vedder bij -natuurlijk- Springsteen (Better Man). Toen viel het ook behoorlijk hard. Triëst was de 12e keer dat we samen naar een concert van Pearl Jam gingen (we zagen er allebei eentje zonder de ander, af en toe moet je elkaar loslaten).
We waren wat huiverig: In San Siro twee dagen eerder kon Eddie Vedder amper meer lopen aan het einde van het concert. Wat schetste onze verbazing toen hij in Triëst als een jonge hond het podium op kwam huppelen, zichtbaar bevrijd. Vermoedelijk met dank aan een Italiaanse arts die hem een paardenmiddel had toegediend, werd dit de beste Pearl Jam-show van het jaar (en als ik ze al niet zo vaak had gezien waarschijnlijk gewoon dé beste show van het jaar). Er is geen band die zo bizar veel variatie, energie en toewijding in een optreden legt als Pearl Jam.
Mother Love Bone was een van de grondleggers van de grunge, met in de lineup Jeff Ament en Stone Gossard (later bassist en gitarist van Pearl Jam), en Andrew Wood als zanger. Vlak voordat hun debuutplaat uitkwam, overleed Wood aan een overdosis heroïne. Crown Of Thorns is Wood’s signature song. Pas tijdens een concert in 2000, ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van Pearl Jam, durfde Eddie Vedder het aan om het voor het eerst zelf te zingen. In de film Pearl Jam Twenty is die magistrale uitvoering te zien. Ik gebied iedereen die zichzelf muziekliefhebber noemt, bij deze om die film te kijken.
Heel irritant, dat gedrag van de twee muzikale pijlers uit mijn leven, Bruce Springsteen en Pearl Jam. Altijd als je begint te denken dat je misschien iets minder vaak moet gaan, dan geven ze je iets waardoor je besluit dat je zo vaak mogelijk moet gaan. Zo kwam vanavond Crown Of Thorns langs in de toegiften. Het werd voorafgegaan door Chloe Dancer, en dan is er met de meer dan gemiddelde Pearl Jam-fan al helemaal geen land meer te bezeilen. Ach, laat ons nou maar...
En laat ook maar. Gelukkig heb ik een oom (beter: vriend) die mij wél begrijpt.