“According to [Hugh Everett], with every choice and decision we make, with every event in our life that could happen in more ways than one, universes branch off in different directions. Every time we make a decision, we divide into two different versions of ourselves. This is how parallel universes are born.”
Hugh Everett III was in de jaren 50 grondlegger van de veel-werelden-interpretatie. Hij werd er nog net niet om uitgelachen door aanhangers van meer conventionele theorieën in de kwantummechanica. Everett’s publicaties verdwenen ergens op een stoffige boekenplank (pas járen later kreeg hij enige erkenning). Gedesillusioneerd liet hij de natuurkunde achter zich.
Hugh trouwde met Nancy, ze kregen twee kinderen. In 1982 vond zoon Mark, de hoofdpersoon, zijn vader (toen 51) dood in zijn stoel: “It was weird touching him. That was the first time we had any physical contact that I could remember”. Dit had zomaar het einde van zijn verhaal kunnen zijn, maar het was het begin: “I was sinking deeper and deeper into despair... My only relief was music”.
Zus Elizabeth raakte verslaafd aan drugs, werd schizofreen en manisch depressief, en pleegde in 1996 zelfmoord. In haar afscheidsbrief schreef ze dat ze haar vader zou ontmoeten in een parallel universum. Twee jaar later overleed ook moeder Nancy, en was Mark alleen over. Dit had zomaar het einde van zijn verhaal kunnen zijn, maar hij vond op een of andere manier een weg: “Luckily for me, I found a way to deal with myself and my family by treating it all like a constant and ongoing art project, for you all to enjoy. Enjoy! You’re welcome!”.
Mark Oliver Everett, beter bekend als E, is de zanger van Eels. Wij waren dus welkom, in Het Concertgebouw in Amsterdam. Vanavond eens geen witte overalls maar driedelige pakken. Geen garagerock of soul revue maar een avondje ‘sweet soft bummer rock’. Zo zie ik Eels toch echt het graagst.
In de aangrijpende documentaire Parallel Worlds, Parallel Lives probeert E de theorie van zijn vader te begrijpen. Dat gaat hem moeizaam af. Op zijn laatste album heeft hij er dit van gemaakt (Parallels, hij zong het in Het Concertgebouw): “But something down inside me makes me think there's something more. And I don't have any proof, but I'm sure”. Dat is ook wel ongeveer hoe ik het zie. Die interpretatie lijkt mij mooi genoeg.
Eigenlijk probeert hij in de film dichter bij zijn vader te komen. Dat lukt hem beter, bijvoorbeeld als hij mijmert: “The farthest I got, I flunked out of the easiest 9th grade algebra class”, en een oud-collega van zijn pa dan tegen hem zegt: “If your father had had the emotional vocabulary, he’d [told you he'd] be very pleased with what you did with your music”. Dat lijkt mij ook. En dit einde lijkt mij mooi genoeg.
(de quotes komen uit Things The Grandchildren Should Know, de onvolprezen autobiografie van Mark Oliver Everett)