Pete Doherty werd op 12 maart 1979 geboren in Hexham, Northumberland. Rond zijn 18e bracht hij een groot deel van zijn tijd zittend op grafstenen door, boeken lezend en gedichten schrijvend. Carl Barât werd op 6 juni 1978 geboren in Basingstoke, Hampshire. Rond zijn 18e ontmoette hij Amy-Jo Doherty.
Carl’s interesse in Amy-Jo verschoof al snel naar haar broer Pete. Carl en Pete ontwikkelden een intense vriendschap (over de aard van de intensiteit doen allerlei verhalen de ronde), die leidde tot de oprichting van The Libertines. In 2002 brachten ze hun debuutalbum Up The Bracket uit, dat een schok teweegbracht in het Engelse muzieklandschap.
Pete kon de weelde van het succes niet aan. De drugs die hij tot zich nam werden al harder. Liefde werd haat-liefde, en soms haat. Carl droeg Pete op ‘zijn rommel op te ruimen’ en liet hem achter. Terwijl hij wat shows met The Libertines speelde, zonder Pete, brak Pete in Carl’s appartement in en maakte er daar een gigantische rommel van.
Hij belandde in de gevangenis. Carl stond bij de poort van de gevangenis toen Pete vrij kwam. Dat dan weer wel. Die avond speelden zij een show die door muziekblad NME tot ‘gig of the year’ werd verkozen. In 2004 kwam hun titelloze tweede album uit.
Dat wordt geopend met Can’t Stand Me Now (“Have we enough to keep it together? Or do we just keep on pretending, and hope our luck is never ending”), en afgesloten met What Became Of The Likely Lads (“What became of the dreams we had? Oh, what became of forever?”). Hoe letterlijk wil je het hebben. Dit was hun zwanenzang.
Zou je zeggen. Ze gingen ieder hun eigen weg (met de Dirty Pretty Things en Babyshambles), maar een mogelijke Libertines-reünie werd nooit volmondig uitgesloten. Na wat losse optredens hier en daar (sinds 2010), was het in 2014 dan zover. Het eerste concert van de tournee werd halverwege onderbroken omdat er mensen platgedrukt dreigden te worden. Er waren 60,000 mensen in Hyde Park.
Zoveel waren er in Amsterdam bij lange na niet (HMH lang niet uitverkocht, en de meerderheid was nog Brits ook). We gingen een jaar of tien terug in de tijd (ver voordat het rookverbod in ging, zeg maar). Het was een meeslepend rommeltje, zowel op het podium als in de zaal... Met tussen het gerommel door het ene na het andere briljante liedje.
Fascinerend waren de momenten dat Carl en Pete de microfoon deelden en hun monden elkaar bijna aanraakten. Daar zat van alles in. Twee gezworen vrienden hadden elkaar weer gevonden. Dit was dus wat van ‘voor altijd’ was geworden. Vanavond dan in elk geval.