Bij dit concert hoorde ik dus ook niet te zijn.
Ryan Adams kwam naar Nederland. Ik miste de voorverkoop en het was binnen no time uitverkocht. Ik besloot niet gedesillusioneerd bij de pakken neer te gaan zitten.
Mijn oog viel op het programma van Paradiso voor die avond. Om 20.30 uur Ryan Adams (42,50 euro) en om 20.00 uur in de kleine zaal We Were Promised Jetpacks (15 euro). De ingrediënten (een uitverkocht concert in de grote zaal en een veel goedkoper en eerder beginnend optreden in de kleine zaal) waren aanwezig voor een plannetje dat al jaren in mijn hoofd rondspookte.
Ik zocht een medeplichtige en vond die in een vriend die wel geïnteresseerd was om voor 15 euro Ryan Adams te zien. Dus we kochten een kaartje voor We Were Promised Jetpacks. We zouden het systeem wel eens even gaan verslaan.
Aan de lunchtafel op mijn werk nam ik een collega in vertrouwen. Ik zocht denk ik naar bevestiging dat het niet heel erg crimineel was wat ik van plan was. Langzaam liep de lunchtafel vol en wist mijn hele afdeling van het plan. Dat was nu ook weer niet de bedoeling. Maar ik werd niet veroordeeld en proefde zelfs wat enthousiasme (“Hou ons op de hoogte!”).
Direct na de lunch opende ik de site van Paradiso nog eens. Een voorgevoel? Ik kreeg de droge mededeling “Het concert van We Were Promised Jetpacks is verplaatst naar Bitterzoet” voor mijn kiezen. Reeds gekochte kaarten bleven geldig, joepie!
Bitterzoet is een bar op een andere locatie in Amsterdam. Je loopt niet even heen en weer tussen Bitterzoet en Paradiso. Bovendien zou aan de deur dan gewoon je kaartje gecontroleerd worden. Dit was dus dat éne scenario dat niet gepasseerd was in alle analyses. Zelden is een plan zo faliekant mislukt. Ik bracht mijn partner in crime op de hoogte (“Je maakt een grap he?”) en mijn collega’s nog niet (geen zin in). Het systeem won.
We besloten ons verlies te nemen, en nu vol voor We Were Promised Jetpacks te gaan. Dat verdienden die jongens wel. Het voelde toch al een beetje alsof we ze misbruikt hadden.
Onwillekeurig keken we om ons heen in Bitterzoet, of we aan de gezichten van andere aanwezigen konden zien dat zij de afgelopen dagen in dezelfde rollercoaster hadden gezeten als wij. Maar naarmate het concert vorderde, raakte Ryan Adams meer en meer in de vergetelheid (uit de recensies van zijn concert bleek gelukkig niet dat we iets onvergetelijks hadden gemist), en gingen we meer en meer op in de show van de Jetpacks zelf.
Dat dwongen zij zelf af. Met enorm goede liedjes en een aanstekelijke energie. Eind goed, al goed, eigenlijk wel dus.