Als voorbereiding op het traditionele vriendenfietsweekend boekte ik mijn vaste hotelletje in Valkenburg, voor een nachtje, om toch nog maar even wat te trainen. Stiekem natuurlijk weer. Open moet het -als het over dat fietsweekendje gaat- niet zijn namelijk.
Ik checkte mogelijke vrijdagavondbestedingen, en stuitte op Jan Rot. Hij trad op in het ‘grottheater’, wat zeg maar de kleine zaal van het Open Luchttheater is (een soort amfitheater met een uit rotsen gehouwen tribune waar in de jaren ’70 schijnbaar wel eens meer dan 50,000 mensen een optreden bezochten). Een mooiere plek om bij te komen van een rondje de eenzame fietser uithangen is er niet. Het was een van de bijzonderste plekken waar ik een optreden zag.
Jan Rot brak in de jaren 80 net niet door met zijn eigen muziek. Hij hertaalt de laatste jaren wereldhits en zelfs ook meesterwerken uit de klassieke muziek. Hij tourt al jaren met die nummers rond. Dit keer was het thema ‘Kampvuur’.
Het werd een feest der herkenning in een kampvuurachtige setting (alleen dan zonder kampvuur), met nummers van onder andere Simon & Garfunkel, Bob Dylan, Johnny Cash en Neil Young. Een van de weinige momenten dat de glimlach van een ieders gezicht verdween, was toen Rot zijn eigen nummer Dansen Van Plezier uit 1999 aankondigde.
Hij schrijft er dit over op zijn eigen site: “Het leek meer een noodkreet, een mantra, dan een lied. Toen ik het in Texel nog wel, bij een kampvuuroptreden, een keer uitprobeerde, werd het zo beklemmend dat ik zachtjes vroeg: ‘Misschien willen jullie meezingen?’ En het werd een van die magische optreedmomenten die je je een leven lang herinnert”.
Hij vertelde er dit over in Valkenburg: Een fan van het eerste uur had hem overgehaald om in zijn shows ook weer eens wat oude ‘hitjes’ te spelen. Dat doet hij tegenwoordig dan ook weer, met enige gêne. De fan heeft zelfmoord gepleegd. Dansen Van Plezier was zijn lijflied en het werd bij het afscheid gedraaid.
“Als dit een storm is waar ik doorheen moet, wanneer gaat ie liggen dan?”. Dat deed me niet alleen terugdenken aan mijn helse fietstocht van die middag. Toen we eenmaal wisten hoe het ging, zongen we zacht mee met het refrein: “Het gaat allemaal zo pet pet pet pet pet pet pet pet... pet pet pet pet pet pet pet pet...” en brak er her en der toch alweer snel een glimlach door.
O ja, uiteraard kwamen Bruce Springsteen en Pink Floyd (Alleen Een Steen In De Muur) ook nog langs. Ze moesten me allemaal wel hebben dit jaar, al die liedjeszingers.
Ik werd -gelukkig niet heel afgetekend- laatste tijdens het fietsweekend. Maar ik had lekker wel Jan Rot in Valkenburg gezien. Dat weten mijn fietsvrienden nu ook.