Het zat Neko Case niet mee vanavond. Haar voorprogramma had ons in een lacherige stemming gebracht. Ik vind, positivist als ik ben, niet snel iets slecht, maar dit was slecht. Later ontdekte ik trouwens dat Maggie Björklund een gerenommeerd lid is van Jack White’s band The Peacocks. Ze staat binnenkort als headliner in TivoliVredenburg, solo. Ik heb er echt kijk op.
Haar gitaren waren niet zo goed gestemd als ze wilde (en ze deed er héél lang over om ze naar haar zin gestemd te krijgen). Het licht brandde feller dan ze wilde. Het publiek gedroeg zich niet zoals ze wilde. Waarbij ik me zowel van de gitaren, als van het licht, als van het publiek afvroeg of het aan hun lag of aan de zangeres. Nee, Neko zat niet zo lekker in haar vel. Ze liet het entertainment over aan haar achtergrondzangeres/sidekick (die maakte veel grapjes die ik niet begreep). En ze had een rare broek aan. Het leidde tot een wat ongemakkelijke avond. Zonder toegiften.
Neko Case is een lieveling van de recensenten. Vooral Fox Confessor Brings The Flood uit 2006 maar ook haar laatste (The Worse Things Get, The Harder I Try, The Harder I Try, The More I Love You uit 2013) zijn zo’n beetje heilig verklaard. Dat begrijp ik net niet helemaal, maar bijzondere albums zijn het zeker wel en ik keer er regelmatig naar terug. Ze heeft een unieke stijl: haar stem laat zich niet met die van iemand anders vergelijken, haar teksten zijn gewaagd en persoonlijk, en de muziek is tegelijkertijd complex en minimalistisch (kan dat?).
Minimalistischer dan in Nearly Midnight, Honolulu wordt het niet. Case zingt, volledig acappella, over een moeder die haar kind uitscheldt: “Your mother said, like I couldn't hear her, she said: ‘Get the fuck away from me! Why don't you ever shut up?’”. Over dat waargebeurde incident zei ze in een interview: “That was too close to home”.
Dan richt ze het woord tot het kind: “Well, I just want to say that it happened, cause one day when you ask yourself, ‘Did it really happen?’ You won't believe it, but yes, it did”. Een note to self ook waarschijnlijk. Haar inmiddels overleden ouders hadden nooit een kind gewild, lees ik in datzelfde interview.
“This could really suck,” zei ze toen ze het nummer aankondigde. Dat deed het niet. “Don't you ever shut up, please, kid have your say. Cause I still love you, even if I don't see you again”. Het kostte wat moeite, maar ze kreeg de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord toch nog stil. Je hoorde zelfs geen bierbekers meer vallen.