We waren nog maar net geland in Glasgow, of ik zag dat Belle And Sebastian een paar dagen later zouden spelen op de Opening Ceremony Party van de Commonwealth Games. Wat een geluk. Niet veel later ontdekte ik dat het stijf uitverkocht was (ik had het kunnen raden, Belle And Sebastian’s roots liggen in Glasgow). Wat een pech.
Weer niet veel later werd mijn pech een relatief begrip: Vliegtuig neergestort, misschien met Nederlanders. Naarmate de avond vorderde werd de ernst duidelijker, de getallen steeds groter. Voor het slapen gaan nog één keer het World Wide Web op om het verhaal compleet te krijgen, en dan concluderen: Het is nog veel misser dan het al mis leek.
De Commonwealth Games wachten op niemand. Dus Nederland rouwde, terwijl Glasgow zich opmaakte voor het grootste sportevenement ooit gehouden in Schotland. De eerste slachtoffers werden op indrukwekkende wijze in Eindhoven onthaald, terwijl Usain Bolt een indrukwekkende show weggaf op Ibrox.
De avond voor de opening, zat ik met mijn vaste bierdrinkpartners in onze vaste bierdrinkkroeg, Maggie Mays, te kijken en te luisteren naar (lo)kale held Tony McHugh, die niet onverdienstelijk Radiohead coverde. Plotseling kreeg ik een sms’je van onze project manager, of ik misschien interesse had in een gratis kaartje voor Belle And Sebastian. Wat een geluk.
Dus toog ik de volgende dag naar de schitterende Kelvingrove Bandstand (deze zomer nieuw leven in geblazen, mede door de inzet van Belle And Sebastian) in een zonovergoten Kelvingrove Park. Ideale omstandigheden voor de zonovergoten muziek van Stuart Murdoch en de zijnen.
Ze kwamen op in rode trainingspakken samen met de mascotte van de Games en deden met het publiek een quizje over de Commonwealth Games (ik wist natuurlijk alle antwoorden maar hield mij afzijdig; de quiz werd gewonnen door Stuarts zus, over die uitslag werd niet gecorrespondeerd).
Verder de meer gebruikelijke elementen bij zo’n Belle And Sebastian-concert: publiek het podium op en meedansen bij The Boy With The Arab Strap, en al die prachtige liedjes. Als het niet al zo warm was geweest, had je het er warm van gekregen. Even raakte al het andere op de achtergrond.
Ik schrijf dit op de dag dat er in Glasgow een vuilniswagen is ingereden op een groep winkelende mensen: zes mensen overleden en misschien wordt het getal nog groter. Wat een pech. Het gebeurde niet ver van de universiteitscampus waar ik sliep, en van Maggie Mays.
“Go after every coin like it was the last in the world”, zong Stuart Murdoch deze avond in I’m A Cuckoo. Vrij vertaald: Pluk de dag. Wat een cliché. Maar clichés zijn dit jaar zo ontzettend waar gebleken. En troostrijk.
Koesteren, dit soort avonden dus. En luisteren naar Belle And Sebastian: “Summer in winter, winter in springtime. You heard the bird say: ‘Everything will be fine’”. Wat een geluk.