“There’s nothing that the road cannot heal” (Moab, 2008)
In 2010 ging ik naar Delhi, om met een groot aantal collega’s, free lancers en vrijwilligers uit alle hoeken van de wereld de interne nieuwsvoorziening van de Commonwealth Games te verzorgen. Het werd een onvergetelijke ervaring, in die immense, chaotische, onbegrijpelijke stad.
Dus ik zei zonder te aarzelen ja, toen ik gevraagd werd dezelfde taak weer te vervullen tijdens de Glasgow 2014 Commonwealth Games. Even daarna veranderde ongeveer alles. Maar ik besloot dat Glasgow door moest gaan.
Gemiste kans dat ik destijds, in 2010, niet even gekeken had welk lokaal Bollywood-bandje in de Paradiso van Delhi optrad. Had op zich niet misstaan op mijn concertlijstje. Door schade en schande wijs geworden check ik nu altijd even de plaatselijke concertagenda voor ik op reis ga.
Klein geluk: De laatste halte van Conor Obersts korte Europese tournee was Glasgow, twee dagen voor de start van de Games. Ik liet, met een kaartje voor dat concert op zak, Nederland voor ruim drie weken achter me. Ik had er zin in en zag er best wel tegenop.
Obersts laatste album Upside Down Mountain haalt moeiteloos het linkerrijtje van zijn indrukwekkende oeuvre. Zigzagging Toward The Light: van You Are Your Mother’s Child (dat werd weer zo’n ‘magisch optreedmoment’, zoals Jan Rot dat zo mooi noemt) naar Desert Island Questionnaire (“You go on ahead, I'll be right behind you, I'm headed to the finish line”). Ze kwamen allemaal langs vanavond, tussen oude klassiekers door. Het werd een soort van thuiskomen in Glasgow.
“I don’t know anybody that can really explain music...”, zei ene Bruce Springsteen eens in een interview. Nou, ik dacht anders dat ik toch al een week of drie heel lekker bezig was, Bruce... “[I don’t know] what it does to the brain and what it does to the heart, but it does something that we need…”
Conor Oberst deed vanavond inderdaad iets wat ik nodig had. Ik was klaar voor ruim twee weken onafgebroken leuk werk, en meer avondlijk vertier (ik beken). Het werden misschien nét niet mijn best Games ever (de lat lag hoog na Delhi), maar ze kwamen toch verrassend dicht in de buurt.
Op 5 augustus zat ik in de trein terug naar huis, van Schiphol naar Purmerend. Exáct een half jaar geleden was alles veranderd.
Na drie weken India, in 2010, wilde ik héél graag naar huis, murw gebeukt door alle ellendige toestanden die je daar onafgebroken voor je kiezen krijgt.
Na drie weken Schotland, in 2014, wilde ik héél graag naar huis. Terug naar familie en vrienden. Maar het was een heilzame trip geweest. Met een niet te onderschatten bijrol voor Conor Oberst.