Even als een echte Leo -koning keizer admiraal- Blokhuis beginnen met geschiedenislesje: Lisa Hannigan is de vrouw die er verantwoordelijk voor was dat we sinds 2007 weinig meer van Damien Rice hadden vernomen. Zij speelde met haar engelengeluid een cruciale rol op zijn eerste twee studio-albums (O en 9). Een werkrelatie werd een liefdesrelatie. Het werd allemaal erg ingewikkeld. En het escaleerde volkomen in maart 2007. Ze werd opstaande voet ontslagen (niet heel tactisch vlak voor aanvang van een show) en wilde niets meer met Damien te maken hebben. Dat was nou ook weer niet zijn bedoeling. Hij belandde in een jarenlange crisis, met een writer's block als een van de verschijnselen. Wanhopig belde hij vorig jaar Lisa op, of ze misschien wilde meewerken aan een nieuw album. Zij antwoordde dat het beter was als ze ieder hun eigen ding bleven doen. "The moment I got that response - boom! - everything started working. Because I could let go and I was like 'ok, I'm doing this alone'". My Favourite Faded Fantasy, zijn derde album werd geboren.
Vanavond deed hij het dus ook alleen. Hij was nog maar anderhalf liedje bezig toen er een haai zijn hoofd binnendrong (vertelde hij de volgende ochtend bij Giel van de radio). Lekker dan, moet je nog anderhalf uur... Het verklaarde wel een heleboel.
De haai arriveerde volgens mij halverwege 9 Crimes (dat onlosmakelijk verbonden is met Lisa: ik zie een verband). Hij leek geen idee te hebben hoe hij een einde aan het nummer moest breien. Later liet hij om die reden nummers -al improviserend- gewoon in elkaar overvloeien. Geen ruimte voor applaus. Hij sprak geen woord met het publiek. Voor Damien Rice bestonden wij vanavond niet. Dat voelde inderdaad soms wat ongemakkelijk. Maar ik heb niet vaak iemand op een podium zo intens bezig gezien. Dus het zij hem vergeven.
Als hij wel had willen/kunnen praten, had hij The Greatest Bastard misschien wel opgedragen aan Lisa ("We learned that lovers love to sing, and that losers love to cling, didn't we?"). Waarmee weer een gruwelijk mooi liedje aan zijn repertoire is toegevoegd.
Na I Remember, een eruptie van geweld, volgde nog één liedje. Het begon sloom, indringend: "We can't take back what is done, what is past. So let us start from here...".
Na een paar minuten hoorden we, eerst heel zacht, een engelengeluid (toch nog!): "Come, come along, Come with sorrows and songs, Come however you are, Just come…".
Langzaam werd in de donkerte achter Damien een koor uitgelicht... Ze zongen steeds luider.
Een eruptie van hoop. Dat kon deze avond wel gebruiken. Het mooiste was voor het laatst bewaard: Trusty And True.