Een goed of zelfs minder goed gesprek als de support-act bezig is, daar heb ik op zich niet heel veel moeite mee. Dat is immers slechts de (vaak niet heel boeiende) band die je er gratis bij kreeg. Even een paar woorden wisselen als de hoofdact los gaat: ik hou je niet tegen. Een popconcert is nu eenmaal geen theatershow.
Maar steeds vaker vraag je je tegenwoordig af wat mensen er toe genoopt heeft een deel van hun zuurverdiende geld neer te tellen voor een artiest waarin ze blijkbaar geen enkele interesse hebben. Op de verstilde momenten hou je gewoon heel hard je mond. Of desnoods -als je echt iets héél essentieels kwijt moet- flúister je. Maar fluisteren is sowieso volkomen uit de mode geraakt, lijkt wel.
Bij Dandelion was het weer eens zo ver. Dandelion komt uit Volendam. Er waren veel Volendammers meegekomen dus. Die zijn over het algemeen niet op hun mondje gevallen. Prima. Maar je zou dan toch verwachten dat deze mensen het konden opbrengen te lúisteren naar hun dorpsgenoten, die bezig waren met een van hun grotere optredens tot dan toe. Nou, de twee dames naast mij in elk geval niet dus. Die hadden elkaar blijkbaar al héél lang niet gesproken.
Je gaat dan in een paar minuten een stuk of tien stadia door, ongeveer deze: 1) Je licht ergeren, 2) Ervan uitgaan dat het gesprek zo wel afgelopen is, 3) Dat dat dan niet zo blijkt te zijn, 4) Proberen je ervan af te sluiten, 5) Dat dat dan niet lukt, 6) Overwegen op een andere plek te gaan staan, 7) Door middel van oogcontact bevestiging van je vrienden zoeken dat het nu echt de spuigaten begint uit te lopen, 8) Denken ‘Ga naar huis, ga naar de kroeg, ga weg!’, 9) Je helemaal kapot ergeren.
Deze keer bereikte ik zelfs stadium 10: ik ging er wat van zeggen. Dat deed ik behoorlijk subtiel, al zeg ik het zelf, met de woorden: “Kunnen jullie dat misschien allemaal na afloop even bespreken?” Geen speld tussen te krijgen. Ik kreeg dan ook geen weerwoord, maar wel een van de meest vernietigende blikken aller tijden voor mijn kiezen.
Geschrokken (ik durfde zelf geen woord meer te wisselen met mijn vrienden, na die blik), maar in alle rust (de boodschap was namelijk wel aangekomen) kon ik me toen nog een uurtje bezig houden met de band zelf. Dandelion maakt mooie meerstemmige, melodieuze, dromerige indie/folk-rock. Whatever. Ze bewaarden het beste voor het laatst: in slotstuk Silent Waters gingen ze eindelijk los (kon ik toch nog even kletsen met mijn vrienden). De dames zullen mij dankbaar zijn geweest, achteraf.