Wilco is de beste band die nog nooit in de buurt van een hitparade is gekomen. Dat is een gotspe natuurlijk, maar ik begrijp het ook wel een beetje. Hun liedjes (alternatieve country/rock) zijn dan weer te complex, dan juist weer te subtiel voor de radio.
"Waren we [door de tien minuten durende opener One Sunday Morning] gehypnotiseerd, of gebeurde wat wij in de ruim anderhalf uur daarna zagen écht?", vroeg ik me af, toen ik schreef over het overtuigende nummer 1 concert van 2011. Jeff Tweedy is de zanger-gitarist van de band. Het brein.
Ik kan hier nu natuurlijk een mooi verhaal van maken. Dat wat zich in 1989 in Berlijn had afgespeeld mij zo had aangegrepen, dat ik dit specifieke weekend 25 jaar geleden al in mijn agenda had aangevinkt. Dat ik besloten had dat ik dan in Berlijn móest zijn. Maar dan zou ik keihard liegen...
Jeff Tweedy ging touren door Europa. Niet met Wilco, maar wel met zoon Spencer (18!) op drums. Mijn oog viel op donderdag 6 november in Berlijn. Snel een vriend opgetrommeld, die natuurlijk geen idee had wie die hele Tweedy was, maar verder niet zo heel moeilijk is, en een vlucht geboekt.
Zo’n twee weken voordat we vertrokken ontdekten we dat het precies dat weekend dat wij gingen exáct 25 jaar geleden was dat de muur viel. Niet heel scherp, ik geef het toe. Maar op zich wel een aardige bijkomstigheid. Snel een hotelletje boeken ook dan maar. Kon wel eens druk worden in de stad.
Tweedy zou optreden in de Apostel Paulus Kirche. Ik had nog nooit een popconcert vanuit de kerkbanken gezien. En ik had dit jaar op zich al genoeg kerk van binnen gezien. Maar God was wat dit mooi.
Met de eerste set (louter nummers van zijn recente album Sukierae) was muzikaal niets mis, maar het was nog niet heel spannend. Werd dat even gecompenseerd in deel 2 zeg. Vanaf het balkon zagen we Tweedy op akoestische gitaar een korte bloemlezing van het oeuvre van Wilco geven. Vooral Jesus Etc was in deze setting adembenemend.
De band kwam nog even terug voor de toegiften. En Tweedy sloot weer solo af, onversterkt, met Misunderstood: "I'd like to thank you all for nothing at all", en dat dan twintig keer. We eindigden de avond met een vette glimlach.
Jeff Tweedy's concert was het hoogtepunt van die dagen in Berlijn. Da's behoorlijk knap, want de rest van het weekend was ook al vrij betoverend. Dat had nog een graadje betoverender kunnen zijn trouwens, als onze terugvlucht niet zondagmiddag was geweest, terwijl zondagavond Peter Gabriel bij de Brandenburger Tor David Bowie's Heroes zong.