“Begrijp me niet verkeerd, maar deze muziek... Het klopt niet dat ik hier met jou sta”, zei de vriend met wie ik in TivoliVredenburg (de nieuwe Utrechtse muziektempel) was, semi-grappend, halverwege een nummer van support act Mother’s Cake. Ik begreep hem heel goed. Het was zo’n nummer waar ik helemaal niks mee kon. Zelfs mijn broer had dit een brug te ver gevonden. Prog-rock, zó over the top, dat het bijna een grap leek. Vriend en broer gingen vaak samen naar Anathema, of genregenoten van Anathema (en ik ging een enkele keer mee).
Toen Anathema een liedje of vijf onderweg was, besloten vriend en ik dat we nu wel lang genoeg als een zombie voor ons uit hadden staan staren, mijmerend over hoe deze avond er ook uit had kunnen zien. We hadden ons punt nu wel gemaakt en bewaarden het laatste restje zwelgen in weemoed voor de toegiften.
Geen idee of dit een goed concert was eigenlijk. Even wat googlen leert me dat ze blijkbaar bepaald niet in een bloedvorm waren. Maar ik heb niet vaak zo’n intens avondje muziek meegemaakt, dus wat kan mij het eigenlijk schelen dat willekeurige onbekende mensen het niks vonden. Dit was een héél goed concert.
Anathema begon in de jaren 90 als doommetalband. Muziek die bedoeld is ‘om een sfeer op te wekken van duisternis, wanhoop, leegte en verdoemenis’. Gezellig. Met elke wisseling van samenstelling werd het geluid van de band toegankelijker, meer in de richting van Jeff Buckley en Radiohead. Niet elke diehard fan werd daar heel vrolijk van trouwens. Zo was vriend ook meer van Anathema 1.0. Broer had juist weer meer met versie 2.0. Zo kregen ze tijdens zo'n concert in elk geval nooit ruzie over wie er op welk moment bier moest halen.
Het was een eenvoudige invuloefening: Pink Floyd en Dire Straits natuurlijk, Bruce Springsteen ook maar dan, The Carpet Crawlers van Genesis, The Beatles, en een vleugje Nederlandstalig: Boudewijn de Groot en Marco Borsato, voor ouders en schoonzus. Maar er ontbrak nog één ingrediënt. Iets obscuurders. Dus ik belde vriend op, vrijdagavond 7 februari, heel laat. Hij had drie woorden voor mij: A Natural Disaster.
Iets met een schot en een roos. Vanavond kwam het langs, als een van de toegiften. Tot in de perfectie uitgevoerd. Tientallen herinneringen aan het afgelopen jaar vochten om voorrang. De herinnering aan de avond van 10 februari won het, een avond van prachtige woorden en (al zeg ik het zelf) schitterende muziek.
In de trein terug naar Amsterdam zeiden we niet zo veel meer. Toen vriend uitstapte, kreeg ik een hand: “Gefeliciteerd”. Ik was onderweg jarig geworden. Gewoon een jaar ouder. Wéér een mooie herinnering rijker.