Beter dan in februari 2003, tijdens de tweede leg van de Hard Candy tour, zag ik de Counting Crows nooit meer. Ze speelden drie keer in een uitverkochte Heineken Music Hall en ik heb er nog steeds spijt van dat ik er maar twee daarvan bezocht. Ze waren in een bloedvorm.
Zanger Adam Duritz begon halverwege de eerste avond tijdens Rain King plotseling de hele tekst van Thunder Road van Bruce Springsteen te reciteren. Het was een surrealistische ervaring, ook al wist ik dat hij het vaker had gedaan. Dat concert staat in mijn Top 10 beste concerten aller tijden.
Nou, laat ik niet flauw zijn, en die Top 10 aller Top 10’s dan ook maar meteen bekendmaken. Het is overigens de geschoonde lijst, dus met één concert per artiest. Als er iets aan verandert, dan maak ik dat uiteraard ogenblikkelijk wereldkundig.
Knap concert dat zich tussen dit illustere tiental weet te voegen:
1 Bruce Springsteen – 26 februari 1996, Amsterdam, Carré
2 Pearl Jam – 18 augustus 2009, Londen (Engeland), O2 Arena
3 The Strokes – 28 februari 2002, Amsterdam, Paradiso
4 Tröckener Kecks – 30 december 2001, Leiden, LVC
5 Bright Eyes – 23 februari 2005, Utrecht, Tivoli Oudegracht
6 My Morning Jacket – 8 juli 2008, Amsterdam, Melkweg
7 Ryan Adams – 26 november 2007, Amsterdam, RAI
8 Wilco – 13 november 2011, Utrecht, Vredenburg
9 Tom McRae – 7 oktober 2007, Rotterdam, Lantaren/Venster
10 Counting Crows – 4 februari 2003, Amsterdam, Heineken Music Hall
De Counting Crows bungelen onderaan en kijken dus al drie jaar lang angstig over hun schouder achterom, of er niet een aanstormend concert langszij komt, die ze uit de Top 10 laat kukelen. Soms, zo eens in de twee jaar, doen ze een manmoedige maar tevergeefse poging wat plaatsjes te stijgen.
Drie keer de HMH uitverkopen lukt de Counting Crows al lang niet meer (het bleef dit jaar bij één keer níet uitverkopen). Bedenkingen liggen op de loer: het is allemaal niet vernieuwend, de ellenlange pathetische intermezzo’s van Adam Duritz kunnen op je zenuwen gaan werken, overbodige covers nemen kostbare tijd in beslag.
Maar vanavond viel er weinig te mopperen. Het ging alleen om de liedjes (en aan de liedjes ligt het niet). Het concert had een Round Here met ellenlang pathetisch intermezzo goed kunnen gebruiken zelfs. De toegiften werden gepimpt, met Palisades Park (waarin een jonge Bruce Springsteen doorklinkt), de acht minuten durende opener van hun laatste album Somewhere Under Wonderland, waarmee zij de critici na jaren weer eens voor zich wonnen.
Dat album wordt op een prachtige manier afgesloten. Ik had niet verwacht dat de Crows nog zo’n klassieker aan hun oeuvre zouden toevoegen. Halverwege de avond kwam-ie langs, live al net zo mooi als op het album, mijn Song van het Jaar 2014: Possibility Days.