Ik had de Bombay Bicycle Club twee keer op Pinkpop gezien (twee keer het hele concert van begin tot eind), maar van de eerste (2012) was me helemaal niets bijgebleven en van de tweede (dit jaar zelfs) bijzonder weinig. Je zou inderdaad zeggen dat dat niet een heel goed teken is. De verwachtingen waren dus niet heel erg hooggespannen.
Maar gelukkig had ik een echte fan meegenomen (eigenlijk had hij mij meegenomen, maar dit bekt lekkerder) die mij de fijne kneepjes van het Bombay Bicycle Club-vak kon leren. Met hem zag ik overigens ook de eerste van die twee Pinkpop-optredens, en toen ik hem per WhatsApp interviewde voor dit hoofdstuk en hem vertelde wat ik mij herinnerde van toen (helemaal niets dus), reageerde hij ietwat cynisch, met: “Leuk om te horen dat jij het ook zo’n waanzinnig optreden vond”. Het interview verliep meteen een stuk moeizamer.
Maar dit kreeg ik nog wel uit hem: Ze hebben vier cd’s uitgebracht, die we op kunnen delen in die van vóór het meisje en van ná het meisje. Zoals een jong indiebandje betaamt kwamen ze met de eerste flitsend (“Een stuk rauwer dan de rest”, volgens de fan) uit de startblokken (“3FM hitje: Always Like This”) en was de tweede teleurstellend (ik citeer: “Geflopt”). Toen haalden de jongens er een meisje (Amber Wilson) bij en veranderde het geluid (“Wat elektronischer”).
Vanavond hoorde ik er het lieve van Belle And Sebastian, het avontuurlijke van Arcade Fire en de onderhuidse spanning van The National in.
Gelukkig kon ik überhaupt nog horen trouwens, want zo ongelooflijk slecht en hard afgesteld als het geluid was bij het voorprogramma (Childhood), heb ik eerder alleen erger meegemaakt bij The Strokes in de Heineken Music Hall (2006) en -dit sloeg echt helemaal nergens op- het hele optreden van Soundgarden op Pinkpop 2012 (zelfde dag als Bombay Bicycle Club toevallig).
Het was erg handig om, als je zo onwetend bent, iemand bij je te hebben aan wie je kunt vragen: “Nieuw nummer?”, die dan zonder aarzeling zegt: “Nee, van de tweede cd, niet bijzonder, bierhaalmoment”. Of dat hij zegt: “Nu op de bassist letten” en dat er dan tien seconden later een vette basgitaarsolo volgt.
De geluidsmannen hadden godzijdank precies op tijd de juiste knoppen gevonden, het publiek was laaiend enthousiast, er ontstond een heerlijke flow, en ik zat er middenin. Als je dan ook nog onafgebroken kunt kijken naar een zich suf genietende echte fan (en hele goede vriend), dan heb je een geweldige avond. Als ze weer op Pinkpop staan, dan ben ik er weer bij. Maar nu echt...