Op 1 april 2006 kreeg Purmerend zijn eigen poppodium. Bij mij om de hoek ook nog. Wat een weelde.
Op de openingsavond trad onder andere Moke op, toen nog volkomen onbekend. Daarna zag ik er bijna 30 optredens van hoofdzakelijk Nederlandse bands en coverbands. Behalve bij de optredens van De Dijk was het zelden uitverkocht, en soms was het zelfs gênant hoe weinig mensen er waren. Dat je je bijna plaatsvervangend schaamde voor Purmerend, dat nu eenmaal een échte muziekcultuur ontbeert en er ook niets aan kan doen dat het zo dicht bij Amsterdam (en dus Paradiso en Melkweg) ligt.
P3 heeft het dus niet altijd makkelijk gehad, maar staat nog steeds overeind. Fier zelfs, want er worden af en toe mooie dingen georganiseerd. De Lazy Sunday Concerts serie is een nieuw en gedurfd concept: ‘Kwalitatieve programmering in een ontspannen sfeer, bijzondere belichting en jawel, een cafésetting in de popzaal, zitplaatsen dus!’. Er zijn slechtere invullingen van de zondagavond te bedenken. Tangarine trapte in het begin van jaar af. Anneke van Giersbergen sloot de rij.
Van Giersbergen was de frontvrouw van The Gathering, band die de weg plaveide voor bijvoorbeeld Within Temptation en After Forever. In 2007 koos ze haar eigen pad. Op dat pad kwam ze van alles tegen: haar eigen bandje Agua De Annique, een cd met Anathema-frontman Danny Cavanagh en Facebookband Lorrainville bijvoorbeeld.
Maar ze was al die tijd op zoek naar haar nieuwe post-The Gathering identiteit. Of naar haar oude identiteit dus eigenlijk. Ze heet nu gewoon Anneke van Giersbergen als ze op het podium staat. Daar liep ze dan, op hoge hakken het podium op, half struikelend. Daar stond ze dan, helemaal alleen, met haar gitaar. En zonder capo, want die had ze in haar kleedkamer laten liggen. Dus kletste ze de tijd wat ongemakkelijk vol tot de attente P3-vrijwilliger hem had gebracht.
Die valse start was de aftrap van een ontzettend charmant concert. Een verzoekje voor een wat obscuurder The Gathering nummer werd niet genegeerd, maar afgedaan met een spijtig: “Ik zou het graag doen, maar daarvoor speel ik niet goed genoeg gitaar”. Open moest het zijn, ze kletste wat af vanavond. Eigen nummers en covers van onder andere U2 (Drowning Man, verrassend!), Fleetwood Mac, Gerard van Maasakkers, Cyndi Lauper, Dolly Parton (Jolene, de toegift) kwamen langs. Allemaal gedragen door haar prachtige stem.
Mijn al even prachtige gezelschap deze avond was tien jaar eerder met mijn broer naar The Gathering geweest. We hadden de exacte datum nog even opgezocht (9 oktober 2004). Halverwege kondigde Anneke een nummer van Pink Floyd aan, dat ze nog nooit in haar eentje voor publiek had gespeeld.
Na één seconde de herkenning. Wish You Were Here.