“Maar als de band dan even het podium verlaat, en hij in zijn eentje achter elkaar Beneden Alle Peil, Verdronken Vlinder en Testament speelt, de nummers uit mijn jeugd: Dan is het helemaal goed. Zeker als naast je op dat moment je ouders zitten,” schreef ik over Boudewijn de Groots optreden, anderhalf jaar eerder, in hetzelfde theater.
Vanavond kwamen er slechts twee nummers uit mijn jeugd langs: Rozegeur en Liefde Van Later, en dan ook nog in een nieuw jasje gestoken. En in het geval van Rozegeur in een ongelooflijk lelijke jas, als je het mij vraagt. Je hoopt op zoiets als dit: Edith Leerkes (wat een vrouw!) op gitaar, en dan Weet Je Nog, Later en Liedje (met Van Veen zelf op viool) achter elkaar. Maar de akoestische sessie en dus gegarandeerd kippenvel bleef achterwege.
Ver nadat het gordijn definitief leek dicht te gaan, en de lichten aan, bleek nog de ene na de andere toegift te komen. Vast bij velen een bekend fenomeen bij zijn optredens, maar feit was dat de meeste mensen toen al buiten of in de gangen van Carré rondliepen (zo ook wij), en teruggaan kon eigenlijk niet meer, want de trapgaten waren volgelopen. Ik vond het een aanfluiting eigenlijk. Eén toegift voor de diehards, ver na afloop, bij een rock-concert, in Paradiso of zo, dat zijn unieke momenten. Maar hier werd (veelal oudere) mensen gewoon een deel van een theatershow ontnomen.
Het was vanavond rommelig, fragmentarisch, ging veel kanten op. De covers van de liedjes uit Van Veens jeugd pasten misschien wel in het verhaal (het verhaal ontging mij wat trouwens), maar namen kostbare tijd in beslag. Zijn grappen waren zeker niet allemaal even leuk. Ik kwam er niet echt in vanavond. Maar het publiek vrat uit zijn hand, dus was hier misschien sprake van een klassieke generatiekloof?
En sowieso, wie ben ik nu eigenlijk helemaal om kritiek op Herman van Veen te hebben? De man is bijna 70. Hij speelde vanavond voor de 506e keer in Carré. Hij dartelt over het podium. Hij speelt schitterend viool. Prachtig toch dat hij ervoor kiest niet een ‘greatest hits’ show te spelen, maar in plaats daarvan nieuw en (mij) onbekend repertoire omarmt. Dan zijn band: wat een genot om naar te kijken en te luisteren. Hij is het stralende middelpunt.
Bij een aantal nummers nam hij de plek van Erik van der Wurff, meer dan 50 jaar zijn compagnon en in september overleden, achter de piano in. Je kon zijn pijn dan soms bijna even voelen. Of wij wilden het voelen.
Die stem uit duizenden. En naast mij mijn ouders.