Bij dit concert hoorde ik niet te zijn.
Mijn hekel aan progressieve- en symfonische rock zijn door de jaren heen wel grotendeels verdwenen. Dat dat soort muziek maar duurt en duurt en nergens toe lijkt te leiden, vind ik eigenlijk nog steeds irritant, maar het had toch vooral te maken met het me afzetten tegen de muzieksmaak van mijn broer. En dat was sinds een jaar of 20 al nergens meer voor nodig. Ik ben nota bene laatst naar Concerto gegaan om de nieuwe Pink Floyd te kopen. Het moet niet gekker worden.
Gek was het dus niet echt dat Remco een poging deed mij mee te krijgen naar Yes. Verbaasd was hij ook niet echt dat ik keihard “No” zei (elke dag de naam van de band verwerken in een slechte woordgrap is geen doel op zich, maar tot nu toe scoor ik wel 2 uit 2!). Hij zou dus alleen gaan en hij vond dat vast niet eens zo heel erg. Nu ging ík alleen en hij had dat vast erg grappig gevonden.
Het was belachelijk druk. Op welke verdieping ik ook kwam, er was geen schappelijke plek te vinden. Na het eerste nogal frustrerende uur (Close To The Edge, ze zouden hun drie klassieke albums in zijn geheel in volgorde gaan spelen) besloot ik alleen nog maar te gaan luisteren en mij niet meer in bochten te wringen voor een paar glimpjes van die mij volkomen onbekende oude mannen (ja, ik ken Owner Of A Lonely Heart, maar dat speelden ze natuurlijk niet).
Eerst een biertje halen. Dat deed ik, ik draaide me om, ik zag dat er een gat gevallen was, ik sprong erin, en ik had plotseling de beste plek van heel 013 (de mensen op de eerste rij zullen dat betwisten, maar die konden niet met een simpele handbeweging een nieuw drankje bestellen). Dit soort momenten kon Remco altijd als geen ander beschrijven. Wellicht heeft hij er de hand in gehad.
Met die gedachte in mijn achterhoofd heb ik vanaf dat moment nog twee uur lang (Going For The One en The Yes Album) gefascineerd staan kijken naar die mij volkomen onbekende oude mannen. Het was allemaal wat rommelig en om nou te zeggen dat de nieuwe zanger een natuurtalent is... Mooie momenten werden afgewisseld met stukken die nergens naar toe leken te leiden.
Maar dat is allemaal geneuzel natuurlijk. Dit ging om iets heel anders dan de muziek. Dit was plaatsvervangend genieten.
Ik hoorde bij dit concert te zijn.