Op 5 november 2002 zag ik de Manic Street Preachers voor het eerst, in Paradiso. Mijn niet belachelijk hoge verwachtingen werden op alle fronten overtroffen. Bijna geen adempauze. Eén groot feest. Zo maak je ze graag mee.
Op een of andere manier duurde het 4218 dagen voor ik ze opnieuw -als headliner- zag (hun matige optreden op Pinkpop 2011 daargelaten dus). Steeds was ik verhinderd of was het uitverkocht. Het werd wel weer eens tijd. Dus we togen naar het zuiden des lands (ze speelden een paar dagen later in Amsterdam en het ontging ons volledig waarom we gekozen hadden voor deze wereldreis naar Eindhoven, maar dat terzijde).
Alles was vanavond eigenlijk minder dan elf-en-een-half jaar eerder. Dezelfde setlist als toen, behalve dat een stuk of tien oudere betere nummers vervangen waren door nieuwe mindere (The Everlasting skippen, hoe durven ze!). Je kunt het hem moeilijk kwalijk nemen, maar zanger James Dean Bradfield is gewoon ouder en bedaarder geworden. Bassist Nicky Wire blijft een attractie om naar te kijken, maar zijn karakteristieke sprongetjes op willekeurige momenten hebben heel wat aan schoonheid en hoogte ingeboet.
De Manic Street Preachers hadden een van de leukste support acts van het jaar meegenomen: Public Service Broadcasting, twee Britse multi-instrumentalisten die hun publiek ‘the lessons of the past through the music of the future’ leren. Elekronische indie-pop met op de achtergrond beelden en geluiden van de Elfstedentocht van 1963. Je verwacht het niet. Wat een trip was dat.
Memorabel moment: Bradfield vroeg halverwege het concert of we de tussenstand van de Champions League finale wilden weten. Ik was blijkbaar niet de enige aanwezige voetballiefhebber in de zaal van wie de videorecorder liep, want hij hield wijselijk zijn mond toen tot zijn verbazing uit meerdere hoeken nogal fel ‘No!’ geschreeuwd werd.
Het was ook weer niet zo’n treurige avond dat dát het hoogtepunt was. A Design For Life was als altijd meeslepend. Alle remmen gingen los bij meeschreeuwnummer You Love Us (“Ik bedaard? Eat this!”, zoiets). En If You Tolerate This Your Children Will Be Next, de afsluiter, gaat er altijd wel in. Maar vanavond werd hij wat afgeraffeld, vermoedelijk omdat de band de verlenging van de finale live wilde kijken.
We hadden een kaartje over voor dit concert. Een vriend van ons wees die af met de woorden: “Ik ga pas weer mee als Richey teruggevonden is” (Richey Edwards is de sinds 1995 vermiste en in 2008 doodverklaarde gitarist van de band). Een wat cru grapje natuurlijk, maar ik ben bang dat ik er inmiddels wel ongeveer hetzelfde in sta.