Een e-mail uit de oude doos:
*“Subject: Re: 10 beste concerten
Date: 11 december 2005
From: Remco Braak
To: Erik Braak*
1 Soozie Tyrell (featuring Bruce Springsteen), 2 mei 2003, Stone Pony,
Asbury Park, NJ, USA
Als iemand aan mij vraagt: noem één concert dat je altijd zal bijblijven,
dan is dat deze. Om die reden staat deze bij mij wel gewoon in de toptien,
en helemaal bovenaan nog wel.
2 Vera Springveer, 6 maart 2004, Panama, Amsterdam
Een man die een vrouw speelt die David Bowie speelt in zijn
travestietenperiode. Het duurde bijna tot het eind tot ik eruit was of Vera
Springveer nou een man of een vrouw was. Geniaal.
3 The Musical Box, 8 februari 2005, RAI Theater, Amsterdam
Ik kan het natuurlijk niet beamen, maar de echte Genesis heeft The Lamb Lies Down On Broadway nooit beter kunnen brengen dan dit.
4 Queen and Paul Rodgers, 26 april 2005, Ahoy', Rotterdam
Ik heb liever kleinere podia, waar de sfeer wat intiemer is. Eigenlijk is
Ahoy' al te groot voor concerten. Maar bij Brian May c.s. had ik dat gevoel
helemaal niet.
5 Hooverphonic, 29 januari 2004, Paradiso, Amsterdam
Een adembenemende Geike Arnaert die twee meter voor mijn neus het beste van Hooverphonic brengt. Daar kan je me 's nachts voor wakker maken.
6 Kayak, 22 oktober 2005, Purmaryn, Purmerend
De beste mix tussen rock, ballet en musical die ik ooit gezien heb.
7 Kaizers Orchestra, 18 augustus 2004, Tivoli, Utrecht
Ik heb weinig concerten meegemaakt die zo intens waren dat ik er helemaal in meegezogen werd. Dit was er eentje.
8 Porcupine Tree, 9 november 2003, Tivoli, Utrecht
Vaak spelen ze niet de setlist die ik eigenlijk wil, of erger ik me aan de
aanstellerigheid van Steven Wilson, maar hier viel alles op zijn plaats.
9 Bruce Springsteen, 6 mei 2003, De Kuip, Rotterdam
Ik wou toch ook één stadionconcert in de lijst zetten. Het is deze geworden
om ongeveer dezelfde reden als Queen.
10 Transatlantic, 12 december 2001, 013, Tilburg
Memorabel vooral om het feit dat het twintig minuten duurde voordat ze
terugkwamen om een niet-geplande, maar ontzettend gave, Shine On You Crazy Diamond te doen.
Uiteraard onder voorbehoud van veranderende inzichten.
Remco”
Zo kort en bondig kan het dus ook, Erik.
Die inzichten zullen na 2005 zeker zijn veranderd, maar de liefde voor Hooverphonic was gebleven. Het verhaal vertelt niet of hij ook voor Noémie Wolfs, de opvolgster van Geike Arnaert, wakker gemaakt kon worden.
Tivoli Oudegracht is niet meer. Ik zag er 19 concerten. Dit was de laatste daarvan. Mede door de cover van Unfinished Sympathy werd het een waardige afsluiter.