Twee kapiteins op één schip: het is gedoemd op een gegeven moment fout te gaan. Soms loopt het héél slecht af (Waters & Barrett van Pink Floyd), soms is de kans nihil dat het ooit nog goed gaat komen (de broertjes Gallagher van Oasis), soms weten we niet zeker of het misschíen ooit nog een keer goed was gekomen (Lennon & McCartney) en soms komt het goed voor zo lang het duurt (Doherty & Bârat van The Libertines). En een enkele keer komt het gewoon goed, blijkbaar.
Anne Soldaat en Jelle Paulusma waren de kapiteins. Op 26 mei 2004 stuurden ze dit bericht de wereld in: 'Daryll-Ann stopt ermee. Het is mooi geweest. De kogel is door de kerk. En even goeie vrienden. We kunnen er lang en breed over lullen maar zo gaan die dingen. Trots! Zoveel goeie nummers. Zulke bijzondere voorstellingen. Vijftien jaar Daryll-Ann. Dankjewel.'
Daryll-Ann was de band. Dé band. Band die het Excelsior-label op de kaart zette (ver voordat Johan, Spinvis, Moss en Tim Knol ‘doorbraken’). Band van klassieke albums als Daryll-Ann Weeps, Happy Traum en Trailer Tales. Band van Equally Sympathy, een van de mooiste liedjes van Nederlandse makelij.
Meerstemmige zang staat of valt met het feit dat de meerstemmige zangers het met elkaar kunnen vinden. De harmonie was verdwenen. Dus in 2004 strandde hun trip, middenin een tournee. Ik had, bleek achteraf, een van hun laatste shows gezien (28 april 2004 in Paradiso). Ze wekten die avond inderdaad nooit de indruk dat ze het naar hun zin hadden.
Dat waren andere tijden, terug naar de onze. 14 augustus 2013: 'Daryll-Ann keert terug. Hoe mooi is dat. De vriendschap is hervonden. Ze hebben het er geeneens heel lang over gehad. Het gebeurde gewoon. Blij! Nog steeds, al die hele goeie nummers. En mooie voorstellingen in het verschiet. 25 Jaar Daryll-Ann. Nu al graag gedaan.'
Voor wat weer een van hun laatste shows zou zijn, reisde ik af naar Eindhoven. Alleen. Ik ben nog nooit zo vaak in een jaar alleen naar een concert geweest. Ik had er behoefte aan. Ik kan het sowieso iedereen aanraden. Het was nog maar net een maand geleden dat..., maar dit had even helemaal niets met iets te maken.
Deze avond was een triomftocht. Hier speelde een band achter elkaar 30 hits die nooit een hit waren geweest. Hier had elk bandlid het heel erg naar zijn zin. Samen. De harmonie droop er vanaf. Hier werd muziek gevierd.
Hun reünie-tournee werd verlengd. Ik durfde niet meer te gaan. Ik kon me niet voorstellen dat het nog iets toe zou voegen aan deze avond.
Hoe mooi was dit. Het gebeurde gewoon. Blij!