Op 6 januari 2009 begon ik in een vlaag van enthousiasme en/of verstandsverbijstering aan een soortgelijke reeks als deze, toen nog op Hyves (Hyves is niet meer, maar de blogs zijn bewaard gebleven voor de mensheid, en te vinden op rankingthemusic. wordpress. com). Ik ging mijn Album Top 150 samenstellen en beschreef het hele proces nogal minutieus.
Ik schaamde me écht helemaal nergens voor toen, zoals blijkt uit een legendarisch zinnetje, van zo'n beetje halverwege de hele exercitie: “De laatste 31 albums heb ik in een Excel-sheetje op de horizontale en de verticale as gezet en ik laat ze een halve competitie tegen elkaar spelen”. Het bleef nog lang onrustig in de Hyves-community.
Het project liep volslagen uit de hand en er kwam pas een eind aan na bijna twee jaar, op 2 december 2010, toen ik eindelijk verklapte wat de nummer 1 was: Tunnel Of Love van Bruce Springsteen. Ik kan wel een beetje vals bescheiden gaan zitten doen nu, maar als ik naar de lijst kijk, vijf jaar later, dan kan ik alleen maar concluderen dat dit nog steeds veruit de beste Album Top 150 is die ooit gepubliceerd is.
Als ik dit hele gedoe nog eens aan de hand zou gaan halen (dat ga ik ábsoluut niet doen overigens), dan zou er maar weinig aan de lijst veranderen, behalve dat er natuurlijk wat albums van ná 2008 in zouden komen. Daarvan zijn High Violet van The National en The Suburbs van Arcade Fire kandidaten voor de Top 30. En ook, misschien verrassender: The Sparrow And The Crow, van William Fitzsimmons, man met bizarre baard en blinde ouders (om maar eens twee dwarsstraten te noemen).
Hij vertelt, fluistert bijna, in twaalf liedjes een adembenemend verhaal over de teloorgang van zijn huwelijk, begeleid door niet eens heel verdrietige muziek. Een zogenaamd echtscheidingsalbum dus, zoals Tunnel Of Love dat ook was, en Blood On The Tracks van Bob Dylan (nummer 6, zou nu een plaatsje stijgen ten koste van Jeff Buckley’s Grace). Ja, een op de klippen lopende relatie brengt het beste in kunstenaars naar boven.
Fitzsimmons, ex-psychotherapeut, heeft er zijn beroep van gemaakt zijn sores door middel van liedjes met zijn publiek te delen, en doet dat op dusdanig indringende wijze (bijvoorbeeld door alleen nog maar zachter te gaan zingen) dat hij zelfs de meest verstokte concertouwehoerders er stil mee krijgt. Gelukkig is hij tussen die liedjes door in staat op hilarische wijze zijn trubbels te relativeren. Dat maakt zo’n avondje nog enigszins draaglijk.
Dit keer had hij mij bij Everything Has Changed. Een vertelling over het getroebleerde leven van zijn vader. Weer eens een andere invalshoek. Vrolijker werd het er allemaal niet op. Maar wel weer nóg mooier dan het al was.
William Fitzsimmons is een bijzondere man. En dat is-ie.