Een paar dagen na het afscheid vragen twee vrienden zonder het van elkaar te weten of ik zin heb om mee te gaan naar P3. Zij durven. Ik kan geen reden bedenken om niet te gaan, behalve dat ik het best wel eng vind. Ik zeg dus ja. De eerste van 2014. De eerste in een nieuwe tijd.
Twee broers staan op het podium. Echt spannend wordt het niet, maar harmonieuzer zie en hoor je ze zelden. Ze stralen saamhorigheid en warmte uit. Het doet mij terugdenken aan de oude tijd.
Ze zingen Blowin’ In The Wind. We hadden nu misschien een herinnering opgehaald aan Bob Dylan in Ahoy, op 28 oktober 2005. Het was nogal een aanfluiting (zelfs voor Dylan-begrippen). We zouden zogenaamd serieus discussiëren bij welk concert zuiverder gezongen werd: Tangarine vanavond, of Dylan destijds.
Of we hadden -op een geschikt moment, en fluisterend natuurlijk- een nutteloos feitje uitgewisseld. Want nutteloze feitjes waren er om uitgewisseld te worden. Dat Admiral Freebee ook Bob Dylan had gecoverd, drie maanden geleden, op 13 november. Mijn gedachten dwalen af naar naar dat concert. Tussen het vertellen van absurdistische, erg grappige, maar kant noch wal rakende verhaaltjes door, zong Tom van Laere af en toe een serieus liedje, maar mij was hij kwijtgeraakt. We hadden een topavond overigens. Het was mijn verjaardag.
Het was jouw laatste mijn verjaardag. Ik kreeg als cadeau een kaartje voor een concert van de progressieve rock supergroep Transatlantic in Tilburg. Vergeleken met Transatlantic maken Pink Floyd en Dream Theater gezellige achtergrondmuziek. Dus dit was wel ongeveer de enige manier om mij mee te krijgen. Broertjesdag. Ik had er zin in.
Ik mijmer verder. Het gaat snel nu. Ons laatste concert samen: Erwin Nyhoff in Zaandam, 23 november 2013. Nyhoff coverde Bruce Springsteen, maar zong ook eigen nummers. Try Not To Cry bijvoorbeeld, dat hij had geschreven en gezongen voor een inmiddels (toen al) overleden ALS-patiënte. We pinkten vrijwel allemaal een traantje weg of zaten daar in elk geval dicht tegen aan, denkend aan een anonieme overleden vrouw. Wisten wij toen veel...
Ik trap op de rem. Ik probeer te genieten. De saamhorigheid en warmte van de broers op het podium waait de zaal in. Het is nog niet helemaal het oude genieten. Dit is meer een roes.
Er zijn momenten dat ik niet denk aan wat er de afgelopen weken is gebeurd. Er zijn mooie herinneringen. Er waren 146 concerten en festivals samen. Het is best wel een mooie roes.
Het kan dus nog steeds.