Eind 2013 kondigde Pearl Jam weer twee concerten aan in de Ziggo Dome (16 en 17 juni). Ik had al kaartjes voor twee Italiaanse concerten (20 en 22 juni) op zak.
Als mensen mij vragen waarom ik meerdere keren naar ‘dezelfde show’ van bepaalde artiesten ga, dan verwijs ik ze door naar www. setlist.fm, naar de twee Ziggo Dome concerten van Pearl Jam in 2012: Eddie Vedder & co speelden in totaal 54 liedjes over de twee avonden, waarvan vijftig (50!) unieke.
Zonder slag of stoot ging het daarom niet, maar ik besloot toch echt om één Nederlands concert van ze te skippen. Dat leek mij verstandig (dat was het achteraf zeker, want ik vond een vrij aardige alternatieve invulling voor de andere avond). Bij vier concerten in zeven dagen zou ‘De Wet van de Afnemende Meeropbrengst, toegepast op het Bezoek van Concerten’ wel eens in werking kunnen treden (“Naarmate je in korte tijd meer concerten van een bepaalde artiest bezoekt, zal de genietfactor eerst meer dan evenredig stijgen, maar voorbij een bepaald punt minder dan evenredig, en mogelijk zal deze tenslotte zelfs dalen”).
Er was bijzonder weinig aan te merken op deze dag trouwens: Hartje zomer, grote groep vrienden, WK voetbal op grote schermen, biertjes. Maar het had veel weg van de after party van Pinkpop van het weekend ervoor en het voorprogramma voor die Italiaanse concerten van het weekend erna. Misschien was het wel iets té gezellig.
We stonden uiteindelijk verder van het podum dan ooit, en ik kwam er -mede daardoor- op een paar momenten na nooit echt helemaal in. De echte topvorm ontbrak (bij Eddie Vedder letterlijk, want hij had zichtbaar last van zijn been). Maar ze hebben de lat inmiddels ook wel zo absurd hoog gelegd.
‘Op een paar momenten na, maar welke dan?’, hoor ik u denken. Nou, dat zal ik vertellen. Er was een privéfeestje met mijn oom en neef tijdens springnummer Got Some (alsnog excuses aan de omstanders). Er was een gedreven uitvoering van Light Years, dat dit jaar een factor 10 aan betekenis gewonnen heeft. Er was het zeldzame Footsteps, dat mij tot mijn grote genoegen al een paar jaar achtervolgt tijdens concerten. Niks te janken dus eigenlijk.
En bovendien was er, direct na dat Footsteps (een adempauze had op zich wel prettig geweest), “for anyone who felt the loss of someone”, Come Back. Zelfs na de introducerende woorden van emotionele Eddie (“It’s kind of incredible that we forget how fragile [life] is, and that we are even able to take it for granted… You know, anything can happen…”), zag ik die even niet aankomen. Die hakte er harder in dan een nummer er ooit in had gehakt. Niks te janken, yeah sure...