De prijs voor meest stijlvolle outfit van het jaar gaat zonder twijfel naar Amanda Shires. Dat was geen spannende competitie. Kledingkeuzes van artiesten heb ik niet bijgehouden in mijn sheetje (en met terugwerkende kracht is dat ook niet te doen), maar ik kan me niet herinneren dat er eerder iemand in een weinig verhullende galajurk en met naaldhakken op het podium heeft gestaan. Ze zette met haar prachtige voorkomen de toon voor een niet alledaags en origineel optreden, dat verrassend genoeg op mij meer indruk maakte dan de concerten die ik zag van haar man Jason Isbell.
Niet alledaags is het bijvoorbeeld al dat ze viool speelt. Knap hoe ze dat combineert met (heel mooi) zingen. Origineel zijn de composities, soms bijna jazzy, af en toe klassiek ‘singer-songwriterig’, dan weer onvervalste rock. Dat soms allemaal binnen één nummer, bijvoorbeeld opener Parking Lot Pirouette en afsluiter van de main set Look Like A Bird (uitgesponnen tot een 11 minuten durende jam). Ze had een geweldige band meegenomen.
Het optreden stond bijna volledig in het teken van haar laatste album, Take It Like A Man. Ze speelde er negen nummers van. De meeste gaan over een moeilijke periode in haar relatie met Isbell, ten tijde van corona. Niet de eerste moeilijke periode trouwens. Ze behoedde hem jaren geleden, zoals Isbell zelf altijd zegt, van de ondergang, toen hij de drank dreigde te verkiezen boven… al het andere eigenlijk.
Ze heeft een gave. Ze schetst situaties zo dat je het pijnlijke ervan bijna fysiek meevoelt: “You slammed the door so hard, I still hear rattling spoons. The sound of silence rings in every room.” Empty Cups was een van vele hoogtepunten.
Het meest emotionele moment van de avond was van een andere orde. Ze vertelde over het ontstaan van de supergroep The Highwomen, met onder andere de fantastische Brandi Carlile. Ze wilden vrouwen in het nog steeds door mannen gedomineerde muzieklandschap letterlijk en figuurlijk een luidere stem geven. “The daughters of the silent generation” maakten een krachtig statement en een hele sterke plaat. Aanrader als je enigszins van country/Americana houdt..
Na haar verhaal speelde ze het nummer Highwoman, alleen met haar gitarist. Elk woord spuugde ze uit alsof haar leven er vanaf hing, en in zekere zin voelt ze dat misschien ook zo. Zolang het nodig is zal ze met deze passie deze boodschap gaan overbrengen, “and again, and again, and again…”