“Let op: Wilco speelt op deze avonden twee verschillende sets!” Als er al twijfel was of ik ze twee avonden achter elkaar wilde gaan zien, dan was die door dit zinnetje weggenomen. Compleet verschillende sets, zonder overlap dus, dacht ik, want waarom zet je zo’n zinnetje er anders bij? Ik keek ontzettend naar deze concerten uit. Er was flink wat nieuwe muziek van Wilco uitgekomen. Door deze aankondiging was ik helemaal benieuwd welke wegen ze zouden inslaan.
Dit was de tweede avond. Alsof het allemaal nog niet spannend genoeg was, gingen we deze keer ook nog eens aan de rechterkant staan, terwijl we eigenlijk áltijd links staan. Gelukkig konden we nog even acclimatiseren tijdens het voorprogramma. We stelden ons voor aan de bandleden aan deze kant van het podium (want die hadden we nog nooit van dichtbij gezien), zochten uit waar de bar was, en zo waren we er net op tijd klaar voor. Hell Is Chrome als opener. Die had ik één keer eerder gezien, achttien jaar geleden in Paradiso. Alles lag dus inderdaad open…
Maar bij liedje 3 kon er al een streep door het idee dat álle nummers anders gingen zijn. I Am My Mother was gisteren al gespeeld. Ik was niet heel teleurgesteld. Ik had na show 1 al een beetje afscheid genomen van het idee dat alles anders zou zijn. Er waren al zoveel ‘hits’ gespeeld. ‘Hits’ tussen aanhalingstekens inderdaad, want Wilco is nog nooit ook maar in de buurt gekomen van een hitsingle. De Top 2000 hebben ze ook nog nooit gehaald. Maar er is hoop, want ik zie daar nu ook opeens bands als The National en zelfs Porcupine Tree in verschijnen. Sorry, ik dwaal af…
Aan het eind maakte ik de balans op: de helft van de 24 nummers was een herhaling, de andere helft was ‘nieuw’. Pearl Jam-achtige variatie, waar ik natuurlijk onmogelijk over kon gaan klagen. En achteraf bezien is het ook volkomen logisch dat bepaalde nummers herhaald worden. Want iedereen gun je het toch om liedjes als California Stars, I Am Trying To Break Your Heart en Jesus, Etc. live te horen?
Ze lijken live alleen maar beter te worden. Een muzikaal interessantere band is er niet te vinden, binnen mijn horizon dan. Ze ontdekken zichzelf bij elke release opnieuw, en passen de nieuwe nummers dan moeiteloos in, tussen oude klassiekers. Gelukkig omarmt het grote publiek ze nog niet, zou je kunnen zeggen, zodat we ze in zalen als Paradiso en de Ronda van TivoliVredenburg kunnen blijven zien.
Maar laten we met zijn allen wel even proberen Impossible Germany de Top 2000 in te krijgen (ik ben een beetje bang dat mijn lezerspubliek te klein is om deze actie te doen slagen).
Wilco bestaat bijna 30 jaar. Ze hebben nog steeds een heleboel ‘stories to tell’. Ik blijf gefascineerd luisteren.