Laatst ontdekte ik dat de audio van Tom McRae’s optreden op Pinkpop 2003 in zijn geheel op YouTube staat. Wat een mooie vondst. Ik luisterde ernaar en reisde even terug in de tijd.
Het was mijn eerste hele weekend Pinkpop. Kijk ik naar de poster van dat jaar, dan schrik ik ervan hoe weinig me is bijgebleven. Maar terugdenkend aan Tom McRae zag ik mezelf zo weer in de 3FM tent staan. Dat is niet gek, ik was namelijk fan! Van zijn muziek sinds ik zijn alom geprezen debuutplaat een paar jaar eerder hoorde. En van de persoon, sinds ik hem voor het eerst live zag, in de Melkweg, drie maanden voor deze Pinkpop.
Ik zoek naar wat foto's van dat optreden om een scherper beeld te vormen. Hij was nog zo jong. Alles lag nog open. De moeilijke tweede plaat was net uit, en geslaagd. Hij toerde door Europa met een voltallige band. Als doorbreken het doel was, dan moest het deze zomer gebeuren. Maar hij besloot de tent niet plat te spelen. Die werd ondergedompeld in melancholie. Waarschijnlijk kon hij toen al niet anders.
Twintig jaar later zijn in de Cloud Nine, op de negende verdieping van TivoliVredenburg, zo’n 200 stoeltjes neergezet. 's Middags heeft Tom via social media gevraagd of er misschien een fan is die zijn merchandise stand wil bemannen. Hij staat er alleen voor. Voor het bandgeluid heeft hij een loopstation, maar die weigert dienst. Het was het eerste optreden van een mini-tournee door Nederland die ging eindigen in Café 't Rozenknopje in Eindhoven. Nee, zijn carrière heeft geen vlucht genomen na het jaar van de grote festivals.
Maar ik maak hem niet belachelijk hoor. Dat zou wat zijn, na al die jaren. En dat kan en doet hij zelf natuurlijk veel beter dan ik. Cynische grapjes en leuke anekdotes over ‘waar het misging’ (met zijn carrière) werden afgewisseld met het ene na het andere schitterende liedje over ‘waar het misging’ (op welk front dan ook). De meeste kwamen van zijn eerste drie platen, en waren dus meer dan 18 jaar oud.
Dus zwijmelden we zoals gewoonlijk weer weg, terwijl Tom zong over “The perfect girl, the perfect place… to watch the world go down in flames” (Walking 2 Hawaii). Bloodless werd vlak voor onze neus gezongen, onversterkt. Niets nieuws onder de zon, maar je valt er elke keer weer voor. Het slotakkoord was natuurlijk The Boy With The Bubblegun: “If songs could kill, this one’s for you”. Het zal je maar gezegd worden.
Dit soort intieme optredens past hem dus als een handschoen inmiddels, maar toch… Wat zou ik hem graag weer eens met een band zien, in een setting à la Pinkpop 2003. Dat hij dan oprecht de pose van een rockster kan aannemen, aan het einde van End Of The World News, en niet vol zelfspot. Tot die tijd neem ik genoegen met prachtige avonden als deze.