Matt Berninger die meerdere malen het publiek in duikt, en tijdens Mr. November zelfs de halve zaal persoonlijk begroet, waardoor zijn ‘snoerenman’ zich in allerlei bochten moeten wringen om te zorgen dat er geen ongelukken gebeuren. Met zijn allen “It takes an ocean NOT TO BREAK!” meeschreeuwen tijdens de climax van Terrible Love. Eindigen met Vanderlyle Crybaby Geeks, met de onbegrijpelijke tekst, die wij als publiek mogen zingen, met de band onversterkt op de rand van het podium. Been there, done that. En dit dan deze keer ook nog allemaal in een zaal die misschien wel veel te groot is voor een voormalig indiebandje als The National. Elk gevoel van intimiteit zou in de Ziggo Dome verloren kunnen gaan.
De corona pandemie had bij Matt Berninger een depressie, paniekaanvallen, en een writer’s block getriggerd. “Your mind is not your friend,” zei zijn vrouw regelmatig tegen hem. Zij wist zijn creativiteit uiteindelijk weer te stimuleren, en schreef mee aan een aantal nieuwe nummers. Maandenlang kwam er helemaal niets uit Berningers handen. Hij zag het einde van de band al opdoemen, maar hij kreeg alle ruimte en tijd van zijn vrienden. Toen het hem eindelijk lukte weer te zingen, letterlijk, toen moest het er ook echt allemaal uit. Er kwamen twee albums in één jaar tijd: First Two Pages Of Frankenstein en Laugh Track. Met zijn diepe dal als inspiratie. Een van de liedjes was - dat kon natuurlijk niet anders - Your Mind Is Not Your Friend.
The National heeft altijd gezegd dat ze zouden stoppen als ze niets nieuws meer in zichzelf konden ontdekken. Liedje 17, van de 28 (!) vanavond, was Smoke Detector, van Laugh Track, net nieuw dus. Het heeft ongeveer dezelfde sound als sommige oudere nummers, maar is volkomen uniek, met Matt Berninger in het begin murmelend rappend over een monotoon gitaarriffje en aan het eind ongecontroleerd schreeuwend over een exploderende band. De stuwende bas en drums van de broertjes Devendorf doen je naar adem happen. En dan die andere broertjes, de Dressners op gitaar, zoals die los gingen, niet normaal. Was de uitvoering van dit nummer je eerste kennismaking met Matt Berninger, dan vroeg je je af of hij zijn leven echt wel helemaal op de rails had al, zo kronkelde hij langs de microfoonstandaard en over het podium. De goede verstaander zag hem beter in zijn vel zitten dan ooit.
Liedje 23 was weer een ander uiterste. About Today, 20 jaar oud. Schrijnend mooi liedje. Zo intiem gebracht dat de Ziggo Dome even op de kleine zaal van Paradiso lijkt. Ik had me dus helemaal nergens zorgen over hoeven maken. Dan eindigt dit nummer na een moment van doodse stilte overigens ook weer met een uitbarsting van geweld. Zo slingerden ze ons de hele avond heen en weer tussen allerlei gemoedstoestanden, een beetje zoals het hoofd van Matt Berninger werkt, stel ik me zo voor.
Het begon nog ietwat aarzelend, maar vervolgens pakte The National de Ziggo Dome in met een tour de force die zijn weerga niet kende. Alsof ze daar stonden met maar één missie: De Ziggo Dome te groot voor ons? Eat this!
Na twee uur en een kwartier, bij liedje 28, souffleert Matt Berninger voor ons de tekst van Vanderlyle Crybaby Geeks, en zingen wij dus vol overtuiging keer op keer het mantra: “All the very best of us, string ourselves up for love...”. We hebben geen idee waar het over gaat wat we zingen, maar we voelen allemaal hetzelfde.