Misschien sla ik ze volgende keer een keertje over. Dit heb ik na afloop van ongeveer elk Eels concert de afgelopen tien jaar geroepen. Maar iedere keer sta ik daar dan dus weer. Zegt dat iets over mij en mijn standvastigheid, of over Eels en hun aantrekkingskracht?
Dit keer was het argument om toch weer te gaan: Het was al zo lang geleden (corona, enzo), en er was weer zoveel nieuwe muziek van Eels uitgekomen (corona, enzo) . Er was ook een heel goed argument om niet te gaan trouwens: Ze stonden in de AFAS Live. Eels lijkt gemaakt voor een kleinere zaal met meer sfeer, zoals Paradiso. Het was dan ook bij lange na niet uitverkocht.
Wat een leven heeft E, pseudoniem van zanger Mark Oliver Everett, achter de rug. Zijn alcoholistische vader was een briljante maar controversiële natuurkundige. Het eerste fysieke contact tussen vader en zoon vond plaats toen E hem dood in zijn vaste stoel vond. Hugh Everett III werd 51. E’s manisch depressieve zus pleegde vlak voor haar 40e zelfmoord. Niet veel later overleed zijn moeder aan longkanker en was hij alleen over. Getekend voor het leven trouwde hij later twee keer, en scheidde hij net zo vaak. Tijdens dat tweede gestrande huwelijk werd hij op zijn 54e voor het eerst vader.
Al deze gebeurtenissen hebben overduidelijk hun weerslag gehad op het werk van E. Ook hier kunnen we het stempel ‘manisch’ misschien wel op plakken. Drie dagen voor zijn 60e verjaardag zagen we hem dus - zoals gewoonlijk - onnavolgbare grappen en het ene na het andere gekke dansje maken. Nieuw waren de ‘exercise goals’ van elk individueel bandlid, waar tussen de nummers door aan gewerkt werd (ik verzin dit niet).
Liedjes kregen soms een metamorfose waardoor ze in niets meer leken op het origineel. Als het hard ging, dan ging het ook echt heel hard, en was er geen twijfel meer of de muziek van Eels in zo’n grote zaal wel tot zijn recht zou komen. En - dit wisten we al jaren - als het langzaam gaat, dan kruipt hij heel diep onder je huid.
Die laatste gedaante van E, de troubadour, spreekt mij het meeste aan. Helaas lijkt die de laatste jaren steeds meer op de achtergrond te verdwijnen. Rustige nummers die je doen huiveren. Hij heeft er zoveel geschreven. The Deconstruction was er zo eentje, een nieuwe, en 3 Speed, een oudje van prijsalbum Electro-shock Blues, over zijn zus. Meer van dat graag. Zo mooi.
Dat was Eels weer dus, een avondje 'single dad rock', voorspelbaar in al zijn onvoorspelbaarheid. Ook de achtste keer heb ik weer volop van ze genoten. Maar misschien sla ik ze volgende keer een keertje over.