Als Conor Oberst en Mike Mogis samenwerken, en weer eens wat willekeurige andere muzikanten om zich heen hebben verzameld, dan noemen ze dat Bright Eyes. Sinds 2011 hadden we niets meer van ze vernomen. Conor zelf had bepaald niet stil gezeten, en Mike vast ook niet, maar eigenlijk dacht ik dus dat Bright Eyes verleden tijd was. Hun nieuwe album Down In The Weeds, Where The World Once Was kwam al behoorlijk onverwacht, in 2020. Dat ze ook nog eens gingen toeren was helemaal een cadeautje!
Door corona begon de tour twee jaar later dan gepland, en die tijd had Conor geen goed gedaan. Recensies van de live shows lezen was een beetje als wedstrijden van Feyenoord kijken (vroeger, toen we niet bovenaan stonden). Je wist van tevoren dat het niet leuk ging zijn. Er was soms geen land met Conor Oberst te bezeilen, en één keer was hij na drie liedjes gewoon weggelopen. De ‘instabiliteit’ die hem vroeger zo kenmerkte leek weer terug te zijn. Fans maakten zich zorgen.
Op de ochtend van het concert in Paradiso las ik over Pukkelpop, dat hij het weer eens helemaal kwijt was. Na ampel beraad met mezelf besloot ik voor aanvang van het concert toch de verwachtingen bij mijn gezelschap wat te gaan managen. Ik wilde na afloop gewoon niet uitgefoeterd worden, omdat ik ze naar een of andere idioot had meegenomen. Dat was dus niet nodig geweest, bleek al snel.
Hij had een goede avond. Hij kwam zelfs zelf nog terug op het debacle van de avond ervoor. Dus mijn vrienden wisten in elk geval dat ik het allemaal niet verzonnen had. Vandaag kon hij het allemaal zelf. Nou ja, bijna allemaal, want een roadie moest zijn veter vastmaken. Hij praatte nog steeds onsamenhangend. En hij danste en zwierde zoals niemand anders danst en zwiert. Maar die randjes maken die optredens van hem ook zo bijzonder.
Op de setlist veel liedjes van het laatste album natuurlijk, maar ook oudjes als Old Soul Song en We Are Nowhere And It’s Now. Je snapt niet dat een begin twintiger dat soort nummers heeft kunnen schrijven. Mike Mogis was de spil van de achtkoppige band, en Conor Oberst het middelpunt. Het fascinerende middelpunt.
Ik hoop echt dat hij snel weer goed voor zichzelf gaat zorgen. Dan desnoods maar wat saaiere shows, of geen shows. Ik heb al zoveel moois van hem gezien… Dit was geen cadeautje maar een groot geschenk!
---
De hele lijst van 2022 staat hier