Ze zaten even niet meer op één lijn, de laatste jaren, de Canadese gebroeders Landreth. Er gebeurde teveel tegelijkertijd. Er werden gezinnen gesticht bijvoorbeeld. David had tijd en ruimte nodig, en zette de muziek op een lager pitje. Wat voor Joey weer aanleiding was om nu dan toch maar eens die solo-carrière uit de grond te stampen. Hij kon het toch ook zonder zijn oudere broer! Maar dat ging allemaal niet vanzelf, ontdekte hij al snel.
Toen kwam corona eroverheen ook nog. Maar voor sommige mensen was die coronatijd juist een ‘blessing in disguise’. Ze leerden veel over zichzelf. Kinderen werden geboren. En ze vonden elkaar terug. Die tumultueuze periode leidde tot een nieuw album dat, voor hun doen, veel avontuurlijker is dan zijn veel traditionelere voorgangers.
Ik had tot voor kort nog nooit van deze gasten gehoord, trouwens (ik kan heel goed googelen, zeg maar). Een paar uur voor het concert werd ik meegevraagd. Compleet onbevangen een concert ingaan is gewoon lekker, zo nu en dan. En het was ook lekker hoor. Maar eerlijk gezegd heb ik nu al niet enorm veel actieve herinneringen meer aan dit optreden.
Tijdens het optreden hadden ze ook al het een en ander laten doorschemeren over hun moeizame jaren. Joey vooral. Hij vertelde een warrig verhaal over die warrige periode in zijn leven. Daarna een prachtige uitvoering van de titelnummer van de nieuwe plaat.
Over dat het op een bepaalde manier fijn is om jezelf in je eigen ellende te verliezen. De werktitel was All You Can Do Is Cry. Dat levert vaak mooie kunst op namelijk. Maar toch moet je daar niet in blijven hangen, want het is geen mooie plek om te zijn. Dus de uiteindelijke titel werd Come Morning, iets hoopvoller. Joey zong, en zijn broer David luisterde, trots.