Hun optredens op de Pinkpops van 2010 en 2014 waren nog een beetje langs me heen gegaan, maar in 2017 was het uit het niets keihard raak (voor de kenners: “when they hit me, they hit me hard”). Min of meer in het voorbijgaan werden we hun optreden ingezogen. Ik zag een gedrevenheid op het podium die je niet heel vaak ziet. Het neigde naar bezetenheid. Opeens viel het kwartje. De sfeer tijdens Many Of Horror was adembenemend.
Biffy Clyro bracht de beste live stream die ik zag tijdens de pandemie. Een complexe productie en visueel spektakel, waarin meerdere ruimtes van de beroemde Barrowland Ballroom in Glasgow benut werden. Ze voerden hun toen net uitgekomen album A Celebration Of Endings integraal uit. Sindsdien prijkten ze bovenaan mijn verlanglijstje van bands die ik graag (nog eens) live wilde zien.
Die gelegenheid kwam vrij snel, in de AFAS Live. Zij gebruikten hun vrije tijd (door corona) om nog een album uit te brengen, The Myth Of The Happily Ever After. En wij moesten wat extra geduld hebben. Het maakte de verwachtingen alleen maar meer hooggespannen. Zeker toen Arcade Fire ook nog tegenover ze werd geprogrammeerd bij de buren van de Ziggo Dome, dezelfde avond. Dat was zuur, maar onze keuze stond vast.
Frontman Simon Neil kwam op in een gewaad. De rest van de band met ontbloot bovenlichaam. Zoals dat hoort als je in Biffy Fucking Clyro speelt. Vanaf de openers Dumdum en Hunger In Your Heart, van dat nieuwe album, was duidelijk dat we de goede zaal hadden uitgekozen. Wij maakten ons op voor een twee uur durende explosie van geweld. Arcade Fire kwam een andere keer wel weer. Of anders maar niet...
Neil ontdeed zich al snel van zijn gewaad. Je zou hem soms echt even vast willen pakken, en tegen hem willen zeggen ‘dat hij het niet allemaal zo zwaar op hoeft te nemen en soms best even rustig aan mag doen’. Een paar keer deed hij dat, en dan grepen ze je weer op een hele andere manier bij de keel. Met Space bijvoorbeeld. Is dat niet een van de mooiste liedjes van de laatste jaren?
Zo bleef het meeslepend van begin tot eind. En net toen ik toch even begon te denken dat het allemaal wel heel erg ‘rammen in hetzelfde tempo’ was, was daar in de toegiften Cop Syrup. Dat lijkt van hetzelfde laken een pak, de eerste twee minuten, maar opeens is er een minutenlang middenstuk waarin ze Pink Floyd en Dire Straits elkaar laten ontmoeten. Een bijna meditatief moment in een wervelwind van een show.