The Gaslight Anthem maakt een crossover tussen punk rock en heartland rock. Green Day meets Tom Petty, of zoiets. Frontman Brian Fallon leek de laatste jaren meer lol te hebben in zijn solocarrière. Hij maakte een aantal lekkere en toegankelijke albums, en we zagen een aantal geweldige optredens van hem. In TivoliVredenburg was hij gewoon weer goed. Laat ik dat vooropstellen. Maar toch heb ik wat opbouwende kritiek.
Hij kan nogal doorslaan, als hij begint te praten tussen zijn liedjes door. We hadden het al eens ervaren bij een theaterconcert van hem, zonder band. Als het nou verhalen waren à la zijn held Springsteen, en hoe die bijvoorbeeld ooit The River aankondigde… Maar nee, de verhalen van Fallon kenmerken zich door het gebrek aan een kop en een staart. Het is meer een soort aaneenschakeling van grappen, waar hij vooral zelf erg hard om moet lachen.
Ik mekker nog wel eens over het gebrek aan interactie van een band met het publiek. Dit was het andere uiterste. Hij had het gemunt op een vervelend (dronken) heerschap in het publiek. Op zich juich ik dat toe. Maar dit werd een beetje gênant. Als hij zich niet verloren had in deze persoonlijke vete en andere gedachtenspinsels, had hij een liedje of drie extra kunnen spelen. Uit het repertoire van The Gaslight Anthem bijvoorbeeld, want dat liet hij helemaal links liggen, en dat kwam de afwisseling niet ten goede.
Zo dwaal je dus wel eens af tijdens een concert, met dit soort negatieve gedachten. Tot je plotseling wordt wakker geschud: “HEY..! I heard you say, you don't feel right, something must've changed inside…”. Rosemary! Een van de fijnste nummers van de laatste jaren, en de meest opzwepende van de avond. En die kletskous, op het podium, die geeft alles. En hij heeft ook nog lol in wat hij doet. Dus geniet er gewoon van, man, en maak je niet zo druk. Waarvan akte.