Eefje de Visser timmert al jaren aan de weg. Je zou haar de wegbereider voor de nieuwe lichting Nederlandse popvrouwen, zoals Froukje, S10 en Maan, kunnen noemen. Het is best een verrassende trend. Nederlandstalig is helemaal in, en het mag opeens allemaal poëtisch, zonder dat het pretentieus gevonden wordt.
In 2020 kwam ze met haar vierde album, Bitterzoet. Het werd alom bejubeld. Ze werd de eerste Nederlandse winnaar van OOR’s Eindlijst bijvoorbeeld. Ze was zó klaar om de Nederlands poppodia en festivals te bestormen. Maar toen kwam - daar heb je hem weer - corona langs, en werd alles anders. Dus uiteindelijk speelde ze een set op een leeg Lowlands terrein, die we online konden bekijken, want we bleven allemaal thuis.
Het was uitstel van executie. Bij 3voor12 werd haar Pinkpop optreden verkozen tot tweede beste van het hele jaar (achter Goldband - ik zei toch al dat Nederlandstalig helemaal in is). Op elk festival was ze een van de meest besproken artiesten. De zomer van 2022 werd alsnog háár zomer.
Aan de vooravond van die triomftocht zagen we haar in de prachtige Grote Zaal van TivoliVredenburg. De grootse lichtshow en visuals van later, bij de festivaloptredens, ontbrak nog, maar daardoor lag nog meer de focus op de bijzondere podiumpresentatie. Zelfs als je maar weinig hebt met haar muziek, moet het fascinerend zijn om naar te kijken.
Hoe ik er zelf in zit? Ik wil héél graag snappen waarom ze zó enorm de hemel in wordt geprezen (“Met geen pen te beschrijven, zo goed”, schreef 3voor12 over Pinkpop), maar dat lukt me nét niet. Misschien omdat het allemaal iets teveel op elkaar lijkt en - durf ik dit op te schrijven? - een beetje vlak klinkt?
Maar toch: ze trok me ruim anderhalf uur lang haar wereld in, en even was er weinig anders aan de hand in de wereld. Dat is toch eigenlijk precies de essentie van een concert. Daarvoor sta je daar. Ik had dit niet willen missen.