Bear’s Den was ons laatste pre-corona concert. In de AFAS Live was het. Lekker hutjemutje bij elkaar, stonden we, te genieten van de mooiste muziek van de laatste jaren. Dat was dus eind februari 2020. We hadden geen benul wat ons allemaal stond te wachten. Anderhalve meter was gewoon nog… een indicatie van iets dat 150 centimeter lang was.
De AFAS Live was toen net iets te groot voor de Londense folkrockers, eigenlijk. Niet alleen omdat het niet uitverkocht was, bedoel ik dan, maar omdat hun (luister)muziek gewoon beter tot zijn recht komt in een Oosterpoort, of een Effenaar. Of een Paradiso natuurlijk. Dus toen een concert in die oude kerk werd aangekondigd, waren de kaartjes toch weer snel gekocht.
Bear’s Den gebruikte de coronajaren om te werken aan twee albums. Fragments, met herbewerkingen van hun beste nummers. En Blue Hours, dat nog net niet uit was toen we naar Paradiso gingen. Het is niet hun beste, eerlijk gezegd. Maar op hun eerste drie albums staat dan ook zoveel prachtigs: Laurel Wreath, Berlin, Above The Clouds Of Pompeii, The Love We Stole. Menig nummer in de top 2000 mag de veters van deze liedjes nog niet eens strikken.
Nu het minder goede nieuws: Op de setlist stonden iets te veel midtempo nummers vanavond. Het kwam allemaal wat moeizaam op gang. De nieuwe liedjes vielen een beetje uit de toon. Verwacht verder ook weinig tot geen beweging op het podium. Idem voor interactie met het publiek.
Of was dit gewoon weer typisch zo’n gevalletje: één keer te vaak gezien in korte tijd? Want hier werd nog steeds schitterende muziek gemaakt. Hier werd prachtig gezongen. Hier kon je je ogen dicht doen en luisteren. Hier kon je alleen maar erg blij zijn dat dit allemaal gewoon weer kon. En toch nog de euforie, tot slot, bij Agape. Wat nou anderhalve meter.